ซีเหมินอวิ้นอี้โกรธมาก แบบที่ไม่มีทางง้อติด
อู๋ไป๋เพิ่งทะลวงพลังขึ้นหนึ่งขั้น ทำให้เขาอิจฉาเป็นอย่างยิ่ง
ถ้าตนเองได้โอสถวิเศษมา ถึงแค่ครึ่งเม็ด ก็อาจทะลวงขึ้นอีกขั้นได้
แต่เจ้าชิงหล่วนที่น่ารังเกียจไม่แบ่งให้เขาแม้แต่ครึ่งเม็ด
อู๋ไป๋ตอบกลับไปว่า "ไอ้บื้อ เลิกโกรธได้แล้ว! เอางี้ ถ้าฉันเจอโอสถวิเศษฟ้าประทานที่เทือกเขาฉางไป๋ จะแบ่งให้แกครึ่งเม็ดแน่"
"จริงเหรอ?"
"ฉันสาบาน!" อู๋ไป๋คิดสักครู่แล้วตอบกลับต่อ "ถ้าหาไม่เจอ ฉันจะขุดโสมป่ามาตุ๋นเนื้อให้นายกิน"
"...เฮ้อ โสมจะเอาอะไรไปเทียบกับโอสถวิเศษฟ้าประทานได้?"
อู๋ไป๋จนใจ ตอบกลับไปว่า "พอแล้ว ถ้าฉันหาโอสถวิเศษฟ้าประทานที่เทือกเขาฉางไป๋ไม่เจอ ก็ถือว่าฉันติดค้างนายหนึ่งเม็ดโอเคไหม? ต่อไปถ้าได้มา จะให้นายใช้ก่อนเลย"
เขากินเปลือกไข่ของชิงหล่วนไป ทำให้ชิงหล่วนตอนนี้กลายเป็นเซ่อซ่าโง่เง่า ฉะนั้นหนี้ของชิงหล่วนก็ต้องเป็นเขาที่แบกรับไว้
ซีเหมินอวิ้นอี้ถึงยอมหายโกรธ "เฒ่าอู๋ นี่นายพูดเองนะ คราวนี้ถือว่าให้อภัยเจ้านกโง่นี่"
อู๋ไป๋ส่งข้อความถามว่า "ชิงหล่วนตอนนี้เป็นยังไงบ้าง?"
ซีเหมินอวิ๋นอี้ "มันกำลังหลอมรวมโอสถวิเศษฟ้าประทานอยู่"
"โอเค นายช่วยคุ้มกันให้มันด้วย"
กว่าจะปลอบให้ซีเหมินอวิ้นอี้พอใจได้ อู๋ไป๋ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ละคนนี่ชวนปวดหัวจริงๆ
พอคุยเสร็จ เนื้อที่ปิ้งไว้ก็เย็นชืดแล้ว
อู๋ไป๋ก็หมดความอยากอาหาร
โยนเนื้อทิ้งตามมีตามเกิด แล้วกระดกเหล้าในแก้วจนหมด จากนั้นนั่งขัดสมาธิเตรียมเริ่มฝึกฝน
แต่ใจเขาห่วงหลินตั้นจวง ทำใจให้สงบไม่ลงเลย
สุดท้ายก็เอนหลังพิงกระบี่ใหญ่หลับตาลง