“นายบอกว่าจิตไฟอยู่ใต้คุกเย็นเฉียบ ที่ทางเข้าอยู่ที่ไหน?” อู๋ไป๋ถาม
ปรมาจารย์ไฟใต้พิภพมีสภาพอิดโรย พูดด้วยความลำบาก: “ใต้รูปปั้นเทพมารในเมือง”
อู๋ไป๋จับมือปรมาจารย์ไฟใต้พิภพไว้ ปราณแท้จริงพลุ่งพล่าน
หลังตรวจสอบ ในไอมารของปรมาจารย์ไฟใต้พิภพมีธาตุไฟปนอยู่จริง แต่ในร่างไม่มีไฟใจกลางโลก
“คำถามสุดท้าย นายรู้ไหมว่ามั่วซิ่งเยว่ตายแล้ว?”
ดวงตาปรมาจารย์ไฟใต้พิภพหดตัวอย่างรุนแรง แล้วก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว พยักหน้าปฏิเสธอย่างยากลำบาก
“สิง ฉันรู้แล้ว! ขอบคุณสำหรับคำตอบ”
สายตาอู๋ไป๋ดุดันขึ้นมา ดีดนิ้วเบา ๆ พลังลมปราณสายหนึ่งแทงทะลุกลางหว่างคิ้วของเขา
อาธีน่าเดินเข้ามา เอ่ยปาก: “คำพูดของคนนี้ ฟังได้แค่ครึ่งเดียว ไม่ควรเชื่อทั้งหมด”
อู๋ไป๋พยักหน้าเล็กน้อย
ซีเหมินหยุนอี้ถามอย่างไม่เข้าใจ: “หมายความว่าไง? หรือว่าที่เขาพูดมามันเป็นเรื่องโกหกหมดเลย?”
อาธีน่ายิ้ม: “ครึ่งจริงครึ่งเท็จล่ะมั้ง”
“คิดว่าอู๋ไป๋ก็ไม่ได้เชื่อทั้งหมดหรอก ไม่งั้นคงไม่ถามคำถามสุดท้ายนั้น”
ซีเหมินหยุนอี้ขมวดคิ้ว: “เหล่าอู๋นายกำลังสงสัยอะไรอยู่? คิดว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับมั่วซิ่งเยว่สินะ”
“มั่นใจได้เลย คือเกี่ยวกับมั่วซิ่งเยว่แน่นอน ส่วนจะเกี่ยวข้องมากแค่ไหนตอนนี้ฉันยังไม่รู้”
อาธีน่าสายตาวาวโรจน์ พูดขึ้น: “มั่วซิ่งเยว่เจ้าเล่ห์เพทุบาย ฉันสงสัยว่าคนเบื้องหลังปรมาจารย์ไฟใต้พิภพอาจไม่ใช่เจ้าอสูรหก แต่เป็นเจ้าอสูรสาม”