“ฮ่าฮ่าฮ่า……”
ซีเหมินหยุนอี้ถืออิฐไว้ในมือ วิ่งเร็วปานหมาบ้าพร้อมกับหัวเราะคิกคักเหมือนบ้าหนึ่ง
มู้จิ๋วโจวโกรธจนตัวสั่น
เขาไปยุ่งกับใครตรงไหน? เช้าแท้ ๆ เพิ่งออกจากบ้าน ก็โดนคนบ้านี่เอาอิฐฟาดเข้ากลางหัว แทบส่งเขาไปโลกหน้า
ตอนที่เขานั่งเหม่ออยู่บนหลังคา ซีเหมินอวิ้นอี้วิ่งมา ไม่พูดไม่จาก็ฟาดอิฐเข้าที่ท้ายทอยเขาเลย
แน่นอนว่าเสียงหัวเราะอย่างภูมิใจของซีเหมินหยุนอี้ก็กลายเป็นเสียงร้องโหยหวนอย่างรวดเร็ว
อู๋ไป๋มองด้วยสีหน้าเหนื่อยใจ คนบ้าอย่างต้าซานี่
มองมันโดนเสี่ยวชิงกับมู้จิ๋วโจวกดต่อยกระแทก ก็ทั้งสงสารทั้งขำ
ซีเหมินหยุนอี้โดนต่อยจนร้องโหยหวนลั่น
อู๋ไป๋ตั้งใจจะเข้าไปห้าม แต่พอเห็นต้นไม้ที่ถูกเปลือกหลุดยับเยินหลายต้น นึกถึงหมาจรจัดที่โดนอิฐฟาดจนหมดสตินอกประตู ก็เลิกความคิดนั้นทันที
สำหรับซีเหมินหยุนอี้ เขาขอพูดแค่คำเดียวว่า สมน้ำหน้า
อู๋ไป๋บอกหลินตั้นจวงแล้วก็มุ่งหน้าไปที่หลิงเทียนกรุ๊ป
ที่หลิงเทียนกรุ๊ป ยังมีขยะจากเทพภูมิอีกสองคน
พวกไอ้เวรเหล่านี้ ซ่อนตัวอยู่ใกล้ตัวเขา แต่เขากลับไม่เคยตรวจพบเลยสักครั้ง
คนอื่นยังพอจัดการได้ แต่เฉิงอู๋เหวย คนนี้แหละที่ยุ่งยากจริง ๆ
ถึงบริษัท
คราวนี้อู๋ไป๋ไม่ลังเล ก้าวเข้าไปอย่างมั่นใจเต็มเปี่ยม
เดินตรงขึ้นไปชั้นบนสุด มาถึงหน้าห้องทำงานของหยวนเจิง เปิดประตูเข้าไปเลย
เลขาของหยวนเจิงตาค้าง ประธานบริษัทเก่งขึ้นแล้วสินะ ไม่ต้องถามเธอก่อนแล้วว่าอารมณ์ผู้จัดการหยวนดีหรือเปล่า?
หยวนเจิงกำลังทำงานอยู่ ได้ยินเสียงเปิดประตู แหงนหน้าขึ้นมาเห็นอู๋ไป๋ ก็ทำหน้ารู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีทันที
คราวก่อนเขาแอบหลอกอู๋ไป๋เจ็บ ๆ มาแบบจังหรือ
ไม่ใช่หรอกมั้งที่อู๋ไป๋จะมาแก้แค้นเขา
“ประธานอู๋ วันนี้มีเวลามาทางนี้ได้อย่างไรครับ?”
หยวนเจิงลุกขึ้นยืน ยิ้มแฉ่ง ทักทายอย่างเอาใจ
แล้วกดปุ่มโทรศัพท์ “ส่งกาแฟสองแก้วเข้ามา”
อู๋ไป๋มองเขายิ้ม ๆ “วันนี้ผู้จัดการหยวนทำไมใจดีกับฉันแบบนี้?”
หยวนเจิงยิ้มแฉ่ง “ท่านพูดอะไรอย่างนั้นครับ คุณเป็นประธาน ผมเป็นผู้จัดการใหญ่ ผมให้ความเคารพคุณก็ควรแล้ว ตำแหน่งสูงกว่ากดคนต่ำกว่าได้ตายเลยนะครับ”