อู๋ไป๋เงียบไปชั่วครู่ แล้วถาม
“ประมุขตระกูลหม่าบำเพ็ญผิดพลาด เรื่องนี้ตระกูลกู่รู้ไหม”
กู่เทียนฉีพยักหน้าเบา ๆ “เคยได้ยินมา และก่อนหน้านี้มีคนเปิดเผยที่หลบซ่อมของประมุขตระกูลหม่าให้ตระกูลกู่ฟังด้วย”
“แล้วทำไมตระกูลกู่ถึงไม่ลงมือ”
กู่เทียนฉีมองอู๋ไป๋ด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เจ้านายรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร คนที่เปิดเผยข่าวตอนนั้นคือจิงเจ้า”
“จิงเจ้าคือฉันแปลงโฉม”
อู๋ไป๋ไม่ปิดบังอะไร พูดเรียบ ๆ
กู่เทียนฉีอ้าปากค้าง
“งั้นเหรอ ก็เลยว่าไง จิงเจ้าไม่ค่อยได้ไปตระกูลหม่าบ่อย ๆ ทำไมถึงรู้ที่ประมุขตระกูลหม่าหลบปิดด่านบำเพ็ญรักษาบาดแผลได้”
อู๋ไป๋ขมวดคิ้ว “ตอนนั้นจุดประสงค์ของฉันคือให้ตระกูลกู่ส่งคนไปลอบสังหารประมุขตระกูลหม่า ทำไมไม่มีข่าวกระหึ่มอะไรเลย กลับกันตระกูลกู่กับตระกูลหม่าหยุดรบกันเฉย ๆ”
กู่เทียนฉีตอบว่า “เพราะประมุขตระกูลหม่าเสียชีวิตกะทันหัน”
อู๋ไป๋สะดุ้งเฮือก
กู่เทียนฉีพูดต่อ “ประมุขตระกูลหม่าตายกะทันหัน เพื่อแย่งตำแหน่งประมุข สายต่าง ๆ ของตระกูลหม่าก็ทะเลาะวุ่นวายกันจนยุ่งเหยิงไปหมด”
“นี่แหละคือโอกาสที่ตระกูลกู่จะกลืนตระกูลหม่า ทำไมตระกูลกู่ถึงหยุดลงกลางคัน”
“เจ้านายอย่าเพิ่งรีบ ฟังฉันพูดให้จบก่อน สายต่าง ๆ ของตระกูลหม่าทะเลาะกันเพราะตำแหน่งประมุข ยุ่งเหยิงกันจนยับ ทำให้ผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูลหม่า รวมถึงบรรพบุรุษหลายคนต้องออกมายุติเรื่อง”
“นั่นมันเกี่ยวอะไรกับที่ตระกูลกู่หยุดลงกลางคัน”
“ตระกูลกู่ตั้งใจจะฉวยโอกาสตอนตระกูลหม่าแตกภายใน กลืนตระกูลหม่าในครั้งเดียว ไม่คิดว่าตระกูลหม่าจะมีคนหนึ่งผุดขึ้นมา ใช้เวลาเพียงสิบกว่าวันก็คุมสถานการณ์วุ่นวายของตระกูลหม่าได้”