อยากสร้างชื่อเสียงให้ตนเอง ก็ต้องฆ่าเถิงจื่อหางให้ได้ภายใน 5 เม็ด
ที่จริง ตลอดช่วงเวลารอคอยนี้ อู๋ไป๋ไม่ได้นั่งเฉยเฉย
เขาเดามานานแล้วว่าตระกูลหม่าจะตามคนจากแดนเซียนมายืนยันตัวตนของเขา
ดังนั้นไม่ว่าคนที่มาจะเป็นเถิงจื่อหาง จางจื่อหาง หรือจื่ออะไรก็ตาม ขอแค่เป็นคนจากแดนเซียน ต้องตายทั้งนั้น
ฝ่ายเถิงจื่อหางก็โดนคำด่าว่า 'เวร' บ้าง 'ขยะ' บ้างจากอู๋ไป๋ทำให้เดือดจนตัวสั่น
"ตูม!"
พลังอาถรรพ์บนตัวเถิงจื่อหางพุ่งทะยาน น่าทึงยิ่งกว่าเดิม
แสงวาบในมือ ปรากฏขึ้นเป็นกระบองเหล็กดำมหึมา พอเร่งพลังก็แสงดำพวยพุ่ง
"เสินลั่ว ฉันอยากดูสักหน่อยว่าแกมีวิชาอะไรถึงได้อวดโตขนาดนี้"
อู๋ไป๋ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย เอ่ยเย็นชา "งั้นก็จับตาดูให้ดี"
เสียงคำจบ ร่างอู๋ไป๋วูบหาย พร้อมเสียงระเบิดอากาศดังต่อเนื่อง พุ่งประดังเข้าหาเถิงจื่อหางราวสายฟ้าผ่า พร้อมเหลี่ยมหอกฟ้าผ่าในมือแทงออกไป
เถิงจื่อหางไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ ตะโกนโกรธ กระบองเหล็กในมือพร้อมพลังอันบ้าคลั่งฟาดพาดออกมา
"ตูม!"
กระบองเหล็กฟาดลงบนหอกฟ้าผ่าอย่างตรงไปตรงมาไร้เล่ห์เหลี่ยม
เสียงระเบิดกึกก้อง หอกฟ้าผ่าแตกกระจายทันที
หม่าจื้อเฟิงกับพวกตะลึงงัน
ไม่คิดว่าอู๋ไป๋จะอ่อนแอขนาดนี้ อาวุธถูกทำลายในพริบตา
เถิงจื่อหางยิ้มเยาะเต็มหน้า "แค่นี้เองก็กล้าพูดจาอวดอ้าง..."
ยังไม่ทันพูดจบ หลังก็เย็นวาบขึ้นมาอย่างฉับพลัน
ชั่ววูบเดียว ขนหลังเถิงจื่อหางลุกซ่น ทั้งร่างเย็นเจี๊ยบ
เท้าทั้งสองออกแรง พุ่งทะยานไปข้างหน้า