อู๋ไป๋ใช้การกระทำจริงบอกผู้เฒ่าว่าลงมือกับตัวเองแล้วต้องจ่ายราคาแพงแค่ไหน... นั่นก็คือขุดลึกถึงสามฉื่อ
อู๋ไป๋ไม่ได้แค่เก็บเกี่ยว เมื่อค้นพบว่าดินด้านล่างเป็นดินวิญญาณ เขายกพื้นทั้งแผ่นย้ายเข้าไปในโลกความตาย-ความมีชีวิตซะเลย
“กรูม...”
หมัดเดียว ม่านพลังกั้นระเบิดสลาย
จากนั้นก็เล่นบทโจรจิ๋วตัวจุกๆ อย่างมีความสุข
อู๋ไป๋สุดใจ แต่ผู้เฒ่าโกรธจนถอนหายใจออกมาเป็นเลือด จ้องมองต้นไม้เทวะทั้งแถว ดอกไม้วิเศษนับไม่ถ้วนถูกอู๋ไป๋ปล้นหมด... สุดท้ายมองความวอดวายเต็มพื้นแล้วมืดมนไปทั้งสายตา โกรธจนเป็นลมหมดสติ
อู๋ไป๋ไม่สนใจพวกนั้น กวาดทุกอย่างที่กวาดได้จนหมดเกลี้ยง มืออาชีพชะมัด
“ลมแรง! ถอย!”
อู๋ไป๋พาเสี่ยวชิงและซีเหมินหยุนอี้วิ่งหนีไป แป๊บเดียวแม้แต่เงาก็มองไม่เห็นแล้ว
คนรอบข้างถึงกล้าเดินเข้ามารวมกันด้วยความหวาดหวั่น มองความวอดวายเต็มพื้นแล้วแลบลิ้นดูดฟัน... โหดร้ายเกินไปแล้ว
“สามคนนั้นแน่นอนเลย ต้องเป็นลูกสัตว์ดุร้าย มนุษย์ทำแบบนี้ไม่ลงหรอก”
“เบาปากหน่อย ไม่กลัวเขามาตามหานายเหรอ”
คนที่คิดไวกว่ากันต่างวิ่งเข้าไปช่วยผู้เฒ่า เพราะนั่นก็คนของสำนักยาเทวะ
ผู้เฒ่าค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ มองความวอดวายเต็มพื้น แผ่นดินรกร้างไม่มีแม้แต่ต้นหญ้า ก็กลอกตาโกรธจนเป็นลมไปอีกรอบ
คนกลุ่มนั้นยุ่งวุ่นวายอีกรอบ ต้องออกแรงเต็มที่กว่าจะปลุกผู้เฒ่าให้ฟื้นได้
“โจร! โจร... เกินไปเกินไป เกินงามเกินไปแล้ว......”
ผู้เฒ่าตะโกนลั่นขึ้นฟ้า
“ฉันหมดสติไปนานเท่าไหร่?”
“ผู้อาวุโส ท่านหมดสติไปราวหนึ่งด้ามธูป”