“ต่อให้ให้โอกาสแกอีกสิบครั้ง ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม แดนเซียน เป็นแค่พวกกบในกะลา ไม่รู้จริง ๆ ว่าความรู้สึกเหนือกว่าของพวกแกมาจากไหน”
อู๋ไป๋เย้ยหยันอย่างดูแคลน
เขายากจะเข้าใจมาตลอด ว่าพวกเผ่าพันธุ์ที่ถูกผนึกมานานนับไม่ถ้วนปี ทำไมหลังจากออกมาแล้วถึงได้ทำจองหองไม่เห็นใครอยู่ในสายตาแบบนี้ ใครให้ความกล้าพวกมัน?
“แดนเซียน แค่พวกขยะเท่านั้น ฉันให้โอกาสแกอีกครั้ง แกเตรียมเถอะมั้ย?”
ยังไม่ทันขาดเสียง ในอากาศก็เหลือเพียงภาพติดตาที่จางหายไปไม่ทัน
หวังเหลยคำรามด้วยความโกรธ สีหน้าเต็มไปด้วยความเดือดดาล กำหมัดแน่นทั้งสองข้าง ลายสีทองบนผิวเปล่งประกาย หมัดทั้งสองพุ่งออกไปพร้อมกัน แสงหมัดสีทองที่รุนแรงพวยพุ่งราวกับคลื่นซัด
“ให้แกเห็นซะบ้าง ว่าอะไรคือกายเนื้อไร้เทียมทานที่แท้จริง”
ดังสนั่น!
อู๋ไป๋ไม่มีท่าทีใด ๆ เลย ใช้ร่างกายเข้าปะทะพลังของหวังเหลยโดยตรงจนระเบิดแตกกระจาย
พายุม้วนตัวกวาด กระพือหิมะปลิวทั่วฟ้า
หวังเหลยเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ตะโกนด้วยความตื่นตระหนก เกราะพลังคุ้มกายของเขาถูกมือของอู๋ไป๋บีบแหลกในพริบตา จากนั้นลำคอก็บีบแน่น
“ให้โอกาสแกแล้ว แกก็ไม่เอาเอง”
นิ้วทั้งห้ากระชากเข้าหากัน ฉับ!
เสียงกระดูกหักที่เสียดแทงทำให้คนหนาวสันหลังไปทั่วร่าง
คอของหวังเหลยบอบบางราวกับกระดาษ ถูกอู๋ไป๋บีบหักอย่างง่ายดาย หัวห้อยตกลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาที่ไม่ทันได้หลับเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ ราวกับไม่อยากเชื่อว่าตัวเองตายแบบนี้
ความเย็นวาบแล่นจากส้นเท้าตรงขึ้นไปยังท้ายทอย อู๋เทียนหนาวสะท้านไปทั้งร่าง สั่นเทาเล็กน้อย