“โลกแห่งชีวิตและความตายของพี่มันเล็กขนาดนี้ น่าจะเพราะตอนที่พี่เปิดสร้างมัน พี่อยู่ในสภาพหมดสติ พลาดโอกาสไป”
เสี่ยวกัวพูดขึ้นทันที
อู๋ไป๋หันไปมองเธอโดยไม่ทันคิด “หมายความว่าไง”
“ถึงหนูจะไม่มีพรสวรรค์ในการเปิดสร้างมณฑลภายใน แต่หนูจำได้ว่าเมื่อก่อนพี่เคยบอกเราไว้ ถ้าได้โอกาสเปิดสร้างโลกแห่งชีวิตและความตาย ต้องจำไว้ว่า ‘ก้าวย่างคือรากฐาน’”
“ก้าวย่างคือรากฐาน?”
เสี่ยวกัวพยักหน้า “พี่บอกเราไว้ว่า ก้าวไปได้ไกลแค่ไหน มณฑลภายในก็จะกว้างใหญ่เพียงนั้น มณฑลภายในนี้คือสิ่งที่วัดออกมาด้วยก้าวเดิน ถ้าอยากเปิดสร้างมณฑลที่ใหญ่กว่านี้ ต้องอาศัยความมุ่งมั่นที่เหนือกว่าคนธรรมดา”
อู๋ไป๋นึกออกทันที
วันนั้นเขาเดินหน้าไปอย่างมึนงง ล้มลุกล้มลุก ล้มอีก ลุกอีก
จนกระทั่งครั้งสุดท้ายที่ล้มลงและหมดแรงจะลุกขึ้นอีกแล้ว ปรากฏการณ์ทุกก้าวย่างผลิดอกออกผลจึงเกิดขึ้น แล้วโลกแห่งชีวิตและความตายก็ปรากฏ
เฮ้ย... วันนั้นเขาไม่รู้เรื่องนี้จริง ๆ
ถ้ารู้ แม้จะลุกไม่ได้ เขาก็คลานไปได้อีกเป็นร้อยเมตร
เสียเลย เสียใหญ่เลย
อู๋ไป๋ยิ้มขื่น ตอนนี้เสียใจก็ไม่ทันการแล้ว
เสี่ยวกวยบอก “พี่ไม่ต้องเสียใจหรอก เมื่อพี่แข็งแกร่งขึ้น โลกแห่งชีวิตและความตายก็จะขยายตัวตามไปด้วย”
อู๋ไป๋พยักหน้า
จริง ๆ เขาค้นพบอีกประโยชน์หนึ่งของโลกแห่งชีวิตและความตาย นั่นคือมันช่วยให้เขาฝึกตนได้ตลอดเวลา
จิตวิญญาณเทพของเขาฝึกตนได้ในโลกนี้ ฝึกสำเร็จเมื่อไรก็จะกลายเป็นพลังของตนเอง
แบบนี้เขาเดินอยู่ภายนอกเมื่อไร ก็ฝึกตนได้ตลอดเวลา
หลินตั้นจวงเอ่ย “ที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีจริง ๆ เราควรสร้างบ้านกันสักหลังนะ”
“จะสร้างทำไม หาเมืองสักเมือง ยกที่ว่าการประมุขเมืองเข้ามาทั้งหลังเลยไม่ง่ายกว่าหรอ” ซีเหมินอวิ๋นอี้เสนอ
เสี่ยวชิงพยักหน้า “เป็นวิธีที่ดีจริง”
อู๋ไป๋ยิ้ม “มีวิธีที่ง่ายกว่านั้นอีก อย่าลืมนะว่าในที่นี้ ผมคือพระเจ้า”
“พูดมาสิ อยากได้บ้านแบบไหน สวนแบบตะวันออก หรือปราสาทแบบตะวันตก?”
ซีเหมินหยุนอี้ตื่นเต้น “ผมขอบ้านใหญ่สามชั้น... ไม่สิ สิบชั้น มีโซนบันเทิง โซนพักผ่อน สระว่ายน้ำ ห้องดูหนังฟังเพลง แถมให้สาวสวยสิบคน ต้องเป็นหน้าสายเกาหลีฝีมือสายญี่ปุ่น...”