แม้จะเสียหน้าใส่เมีย แล้วถูกเพื่อนสองคนนี้หัวเราะเยาะ แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
อิงอิ้งถูกไป๋เซี่ยงจับตัวไป น้องหลี่หมดสติไป พวกเขาไม่เหลือที่พึ่งอะไรแล้ว ต่อจากนี้ต้องทำอะไรด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ
ที่จริงแล้ว พวกเขาไม่เคยมีที่พึ่งตั้งแต่แรก แค่บังเอิญได้มา ยังไม่ทันได้ดีใจก็เสียไปเฉย ๆ มันเลยรู้สึกขมใจนิด ๆ
เสี่ยวชิงกับซีเหมินหยุนอี้หัวเราะเยาะพอแล้ว เสี่ยวชิงจึงถามว่า "ต่อไปเราทำยังไงดี"
อู๋ไป๋ยักไหล่ "ค่อย ๆ ไปทีละก้าวละกัน"
พูดจบ อู๋ไป๋ถอนหายใจออกมาไม่ได้ "ฝีมือเราต่ำเตี้ยเกินไป ไม่มีสิทธิ์เป็นผู้กำหนดเกม"
ทั้งสองเงียบกริบ ฝ่ายตรงข้ามออกมาทีเดียวก็คือขั้นเซียนจวิน แถมยังไม่ใช่หนึ่งสองคน พวกเขาทำได้แค่รับมือแบบตั้งรับจริง ๆ
พูดจริง ๆ ที่พวกเขารอดมาได้ถึงตอนนี้ก็แทบจะปฏิหาริย์แล้ว
"พวกนายอยู่ที่นี่ฝึกต่อเถอะ ฉันจะออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก"
เสี่ยวชิงพยักหน้า "ระวังตัวหน่อยนะ ดูแลตัวเองด้วย"
อู๋ไป๋ตอบฮึ ๆ แล้วก็หายตัวออกจากแดนชีวิต-มรณะไป
สองวันต่อมา อู๋ไป๋ปรากฏตัวบนเกาะหนึ่ง
ที่นี่คือดินแดนที่ตระกูลเทพปีกประจำการรักษา เมืองสร้างอยู่บนเกาะ ขนาดของเมืองจึงไม่ใหญ่
อู๋ไป๋ลอบเข้ามาในเมือง แล้วก็เดินยื่น ๆ อยู่กลางถนนใหญ่
คนตระกูลเทพปีกแค่มีปีกเพิ่มมาจากมนุษย์ธรรมดาคู่หนึ่งเท่านั้น
อู๋ไป๋ก็มีปีกเหมือนกัน ไม่ต้องกลัวโดนจับผิด
ในเมืองนี้นอกจากคนตระกูลเทพปีกแล้ว ก็คือพวกเผ่ามาร
คนเผ่ามารยกเว้นเด็ก ๆ คนอื่นล้วนถูกกุญแจมือตรวนข้อมือข้อเท้ารัดไว้ แม้แต่คนชราแปดสิบก็ไม่เว้น
กลางดึก อู๋ไป๋ลอบเข้าไปในที่ว่าการประมุขเมือง
ด้วยฝีมือของอู๋ไป๋ตอนนี้ เดินไปทั่วที่ว่าการประมุขเมืองได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง
ในลานหนึ่ง มีแสงเทียนสั่นไหวอยู่ในห้องหนึ่ง
หน้าต่างสะท้อนเงาสองร่าง
อู๋ไป๋เดินเงียบ ๆ ขึ้นไปนั่งบนหลังคา
เขาไม่แน่ใจว่าสองคนนี้มีประมุขเมืองอยู่ไหม แต่พลังของทั้งสองคนแข็งแกร่งมาก ถึงจะไม่ใช่ประมุขเมือง อย่างน้อยก็ต้องมีตำแหน่งบ้าง
ในห้อง ชายหน้าแหลมแก้มตอบเหมือนลิง มีไฝหนึ่งบนใบหน้า บนไฝยังงอกขนยาวยืดออกมาอีกเส้น ดูแสนจะน่าเกลียดน่าขยะแขยง กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือ มือถือกล่องผ้าไหมกล่องหนึ่ง