อู๋ไป๋กำลังจะลงไปจัดการพานจินเหลียน ก็เห็นหลัวหยวนเจี๋ยพาเย่ขุยและจ้าวเค่อหานพุ่งมาดุจสายฟ้าแลบ
มาเร็วจริง ๆ เลยนะ
อู๋ไป๋ยิ้มแล้วนั่งลงบนหลังคา
ไม่ใช่ว่าเขากลัวหลัวหยวนเจี๋ย แต่เพราะความอยากรู้ อยากเห็นว่าพานจินเหลียนจะเล่นละครเรื่องนี้ต่อไปยังไงมากกว่า
หลัวหยวนเจี๋ยพุ่งเข้าไปในห้อง เห็นเฮ่ออวิ๋นอี้ที่ตายแล้วกับพานจินเหลียนที่หมดสติ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
“ปลุกนางก่อน”
หลัวหยวนเจี๋ยสั่งเย่ขุย ส่วนตัวเองไปที่ข้างเตียง มองดูเฮ่ออวิ๋นอี้ที่เบิกตากว้างด้วยความโกรธเคือง สภาพตอนตายน่าสะพรึงกลัว ในใจเกิดความหนาวเยือกขึ้นมา
เขาถอนหายใจไม่หยุด สลดใจเมื่อเห็นพวกพ้องตาย
“เจ้าตำหนักเจ็ด ตื่นแล้ว”
หลัวหยวนเจี๋ยหันกลับมามองพานจินเหลียนที่ฟื้นขึ้นมาอย่างช้า ๆ
พานจินเหลียนมองไปรอบ ๆ ด้วยแววตาเลื่อนลอย ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษ จากนั้นก็กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว “เจ้าตำหนักเจ็ด อู๋ไป๋มาแล้ว อู๋ไป๋ฆ่าเจ้าตำหนักหก”
หลัวหยวนเจี๋ยและคนอื่น ๆ สะดุ้งตกใจ มองซ้ายมองขวา กลัวว่าอู๋ไป๋จะพุ่งออกมาจากที่ไหนแล้วฆ่าพวกตน
อู๋ไป๋อดชมไม่ได้ ฝีมือการแสดงของหญิงคนนี้ระดับนางเอกชั้นครูแน่นอน มีมิติทางการแสดงที่ลุ่มลึก ควรให้ดาราดังวัยรุ่นในวงการบันเทิงทุกวันนี้มาเรียนรู้จริง ๆ
พานจินเหลียนมีสีหน้าตื่นตระหนก เสียงสั่นเครือกล่าวว่า “ข้าปรนนิบัติเจ้าตำหนักหกให้กินยาเสร็จแล้ว กำลังจะจากไป อู๋ไป๋พังหน้าต่างเข้ามา มีดเดียวก็ฆ่าเจ้าตำหนักหก แล้วยังฝ่ามือใส่ข้าอีก”