มู่จิ่วโจวมีสถานะที่ไม่อาจมองข้ามได้ในยุทธภพ การให้คนเช่นนี้ไปเป็นสุนัขรับใช้ชาวเซียน ทำให้ซีเหมินอวิ๋นอี้และพรรคพวกโกรธแค้นจนสุดจะทน
แม้มู่จิ่วโจวจะเป็นคนพูดน้อยในยามปกติ แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขามีนิสัยหยิ่งยโส
มู่จิ่วโจวไม่พูดจาไร้สาระ ชี้นิ้วเป็นดาบ ฟาดฟันกลางอากาศ กระบี่ปราณมหาศาลพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำ
นี่คือท่าทีของมู่จิ่วโจว
“ก็อาจหาญ!” อู๋เทียนหยาเดือดดาล
สีหน้าชายชุดดำพลันดูแย่สุดขีดในพริบตา แสยะยิ้มพูดว่า “ไอ้พวกบ้านนอกโลกต่ำชั้น กล้าลงมือกับข้าหรือ?”
แสงสีขาวสายหนึ่งพุ่งออกจากร่างของชายชุดดำ
ตู้ม!
สลายกระบี่ปราณมหาศาลที่มู่จิ่วโจวฟาดออกมาจนแตกละเอียดในทันใด
หญิงชุดขาวหัวเราะคิกคัก กล่าวว่า “กู่หยุนไห่ ดูท่าทาสของท่านจะไม่ค่อยเชื่อฟังนะ”
ชายชุดดำนามว่ากู่หยุนไห่
แววตากู่หยุนไห่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า พูดแสยะยิ้มว่า “หมาที่ไม่เชื่อฟัง ฆ่าทิ้งเสียก็สิ้นเรื่อง”
สิ้นเสียง พลังอันน่าสะพรึงพลุ่งพล่านออกจากร่างกู่หยุนไห่
เขาค่อยๆ ลอยขึ้นกลางอากาศ อยู่ระดับเดียวกับมู่จิ่วโจว
“ให้โอกาสแล้ว แต่ไม่รู้จักไขว่คว้า ก็ไปตายเสียเถอะ”
กู่หยุนไห่ทำมุทรามือ ชี้ไปกลางอากาศ
ตู้ม! อากาศบิดเบี้ยว
“พันคลื่นถล่มขุนเขา”
พลังน่ากลัวหลั่งไหลดั่งเกลียวคลื่น บีบอัดเข้าใส่มู่จิ่วโจวจากทุกทิศทาง
เสื้อผ้ามู่จิ่วโจวสะบัดดังเพี๊ยะ แม้แต่ลมหายใจยังเร่งกระชั้น
กระบี่ปราณหนาแน่นปรากฏทั่วร่าง แล้วพุ่งกระจายออกไปทุกทิศ