“ป่ะ!!!”
“ป่ะ!!!”
“ป่ะ!!!”
เลือดกระจายเต็มฟ้า เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดสาย
อู๋ไป๋เปิดฉากสังหารถ้ำเถื่อน ฆ่าฟันไม่ยั้งมือ
ผู้ฝึกตนขั้นเซียนจวินระดับกลางถึงต่ำ ไม่ใช่คู่มือของเขาแม้แต่หนึ่งเพลง
ท่าไม้ต้องของอู๋ไป๋รุนแรงเด็ดขาด เปิดปิดกว้างใหญ่ ใครที่ถูกเขาเล็งไว้เป็นต้องตายหรือบาดเจ็บหนัก
“ฆ่า! อย่าไว้สักคน!”
เห็นอู๋ไป๋ดุดันขนาดนี้ หลัวเจิ้นเทียนกับจางจินเชิงก็ฮึกเหิมขึ้นทันที เริ่มโต้กลับ
เยาฉีเฟิงตาแดงก่ำ ปราณชั่วร้ายแผ่ซ่านทั่วร่าง ตะโกนลั่น
“ฆ่ามัน! ห้ามปล่อยให้พวกมันมีใครรอดออกจากสำนักยาเทวะไปได้เด็ดขาด!”
อู๋ไป๋เย็นชาในแววตา ปราณชั่วร้ายคลุมเคลือทั้งตัว แล่นซ่านไปมาท่ามกลางฝูงชน
เขาไม่มีเป้าหมายเฉพาะ เจอคนไหนก็ฆ่าคนนั้น
ขั้นเซียนจวินที่เคยไกลแสนไกลในสายตาของเขา ตอนนี้กลายเป็นเพียงปลาบนเขียง ให้เขาฟันเล่นตามใจชอบ
การซัดสลายครั้งนี้ ผู้อยู่ขั้นเซียนจวินของสำนักยาเทวะที่ตายและบาดเจ็บในมือเขามีไม่ต่ำกว่าสิบกว่าคน
ทุกคนเริ่มหวาดกลัว!
“ป่ะ!!!”
อู๋ไป๋เหวี่ยงดาบ ตัดศพคนหนึ่งขาดกลางเอว
เยาฉีเฟิงรูม่านตอดตัว... ระดับฝึกตนและความดุร้ายของคนคนนี้เกินจินตนาการของเขา
หลัวเจิ้นเทียนกับจางจินเชิงดีใจสุดขีด การปรากฏตัวของอู๋ไป๋ช่างเปรียบเสมือนถ่านไฟยามหิมะโปรย
เสียงร้องโหยหวนที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้เยาฉีเฟิงตาแทบแตก
เขาประชิดฝ่ามือแลกกับหลัวเจิ้นเทียนอย่างหนักหน่วง ทั้งคู่ถูกแรงปะทะสะบัดกระเด็นถอยหลัง
เยาฉีเฟิงหันหัวมองไป พอดีเห็นอู๋ไป๋เหวี่ยงดาบทะลุศีรษะผู้เฒ่าหนึ่งคนของสำนักยาเทวะ