วันรุ่งขึ้น
ป้ายประกาศถูกติดขึ้นทั่วทั้งเมือง ตระกูลเสวียนก่อกบฏ ประหารครอบครัวถึงตายทั้งสายเลือด
วันรุ่งขึ้นเป็นวันที่สมาชิกตระกูลเสวียนกว่า 100 ชีวิตถูกนำตัวไปยังจตุรัสประหารแห่งพระราชวังหลวง เพื่อรอการถูกประหารชีวิต
ราษฎรแน่นขนัดซ้อนกันถึงสามวง จนไม่มีที่ให้ผ่าน
ไม่มีใครสงสารตระกูลเสวียน และยิ่งไม่มีใครกล้าสงสาร
ความผิดของตระกูลเสวียนคือการก่อกบฏ ใครกล้าเห็นใจก็ถูกลงโทษฐานเดียวกันทั้งปาง
ในบรรดาผู้ถูกจับมีทั้งคนชราใกล้ตาย และเด็กทารกที่ยังต้องป้อนข้าวป้อนน้ำ
ฮ่องเต้ส่งทหารราชองครักษ์ล้อมคฤหาสน์แม่ทัพไว้ คนของตระกูลเสวียนไม่มีใครหนีรอดเลยสักคน
บนโลงประหาร เสียงร้องไห้ดังระงมทั้งบริเวณ
เที่ยงวันตรงเวลา
เมื่อนายทหารคุมการประหารสั่งลงมา คมเลื่อยถูกยกขึ้น หัวขาดกลิ้งร่วงทันที เลือดไหลนองเป็นแม่น้ำ
ดาบปีศาจเย็นเยียบเล่มหนึ่งฟันลงไปโดยไม่ลังเล ตรงหน้าเด็กหญิงวัยหกเจ็ดขวบที่ตกใจจนร้องไห้กระจับ
"วืด!"
ลูกศรแหลมคมพุ่งทะลุอากาศมา กระแทกคนตัดศีรษะพร้อมดาบกระเด็นไปไกล
เงาดำสองร่างพุ่งผ่านมา ลงจอดบนโลงประหาร
ทั้งสองสวนชุดดำ ผ้าคลุมหน้าสีดำ
"มีคนชิงตัวนักโทษ! มีคนชิงตัวนักโทษ! ห้ามไว้ เร็ว! ห้ามไว้เดี๋ยวนี้!"
นายทหารคุมการประหารเห็นเช่นนั้นก็ตะโกนลั่นจนเสียงแตก
ทหารราชองครักษ์ข้าง ๆ พุ่งเข้าหาโลงประหาร
คนหนึ่งในชุดดำยกเท้าขึ้นกระทืบลง คลื่นพลังน่าสะพรึงระเบิดออกไปทุกทิศ
ทหารราชองครักษ์ที่พุ่งเข้ามาถูกคลื่นพลังกระเด็นลอยไปทันที
สถานที่ทั้งหมดวุ่นวายไปหมด