"ข้าไม่ได้ทำ แล้วข้าจะยอมรับได้อย่างไร!"
เสวียนชิงจงสำโรงดังลั่น
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ เสวียนชิงจงยังมองไม่เห็นสถานการณ์ที่ชัดเจน
บนสมรภูมินั้น เขาอาจเป็นนายทหารผู้กล้าหาญ เป็นแม่ทัพฝีมือเอก
แต่วัฒนธรรมในราชสำนัก เขาไม่ค่อยเข้าใจ
จริง ๆ แล้ว เขาทำหรือไม่ทำ ยอมรับหรือไม่ยอมรับ ก็ไม่สำคัญ
สิ่งสำคัญคือ เมื่อฮ่องเต้ต้องการให้ขุนนางตาย ขุนนางก็ต้องตาย
"ที่รักเสวียน เจ้าทำให้ข้าผิดหวังจริง ๆ"
"ข้าให้ความโปรดปรานแก่ตระกูลเสวียนของเจ้ายังไม่พองั้นหรือ? เจ้าทำสิ่งเช่นนี้ แล้วมันจะรับผิดชอบต่อข้าได้อย่างไร?"
"เจ้าอยากได้หลักฐานสินะ เอาเลย ข้าให้เจ้า"
ฮ่องเต้พูดจบ ชายผอมบางคนหนึ่งที่ก้มหน้าระงับอาการเดินออกมา
อู๋ไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย คนคนนี้เขารู้จัก เป็นคนที่คอยติดตามเกี้ยวของเสวียนชิงจง และชอบอาศัยบุญของผู้อื่นข่มขู่ผู้คนเป็นนิจ
ครั้งแรกที่พบเสวียนชิงจง คนคนนี้ก็เคยดุเขามาแล้ว
"ข้าทาสขอรับสวามิภักดิ์ ทุกอย่างที่อวี้เหวินเจิ้งพูดเป็นความจริง"
"พลโทเสวี่ยนทรงเคยกล่าวมาแล้วไม่ใช่ครั้งเดียว ว่าบัลลังก์ฮ่องเต้ควรเป็นของพระองค์เอง"
เสวียนชิงจงสั่นเทิ้มแรงขึ้น ไม่ใช่ความกลัว คราวนี้มันคือความโกรธ
ไม่มีอะไรจะเจ็บปวดเท่ากับถูกคนข้างกายแทงข้างหลัง
"เจ้าทาสตัวหมา! กล้าใส่ความแก่ข้า ข้าจะฆ่าเจ้า!"
เสวียนชิงจงสำโรงจนตาแดงก่ำ
"พลโทเสวี่ยนอย่าโกรธข้าทาสเลย ต่อหน้าฮ่องเต้ ข้าทาสไม่กล้าพูดเท็จหรอก"
อีกฝ่ายก้มหน้าลง มองไม่เห็นสีหน้า
แต่อู๋ไป๋รับรู้ได้ว่ามันกำลังยินดีอยู่
อู๋ไป๋ข่มตาลง คนคนนี้ก็ถูกฮ่องเต้วางกำลังเอาไว้หรือ?