อู๋ไป๋ยังไม่ทันรู้ตัวว่าคำพูดของหลุนแปลว่าอะไร หลุนก็พุ่งเข้าปะทะเข้ามาแล้ว ชนเข้าไปในอ้อมอกของเขาจนควันออก
"โครม!!!"
อู๋ไป๋ถูกชนกระเด็นถอยหลังไป
แต่แล้วข้อมือกลับถูกจับแล้วดึงกลับมา
ต่อจากนั้น มือ บ่า เข่า ทุกส่วนของร่างกายหลุนก็เปลี่ยนเป็นอาวุธสังหารในพริบตา
ชั่วขณะนั้นเอง อู๋ไป๋ก็ถูกต่อยจนมึนงงไปทั้งคน
ความเร็วของหลุนช่างเร็วเหลือเกิน ท่าทีก็เจ้าเล่ห์ แล้วทุกส่วนของร่างกายก็ปล่อยพลังที่น่ากลัวได้ทั้งหมด
ที่สำคัญคือเขารู้สึกเหมือนถูกล่ามไว้ จะหนีก็หนีไม่รอดซะที
โดนหลุนอาบตีอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็โดนจับทิ้งข้ามบ่าเหวี่ยงกระเด็นออกไป แล้วกระแทกลงบนม่านพลังกั้นอย่างหนัก
อู๋ไป๋โดนตีจนหัวไปหางตา ตุ้มต่อมตุ๊มเหมือนคนเมา ทั้งตัวปวดแสบปวดถี่
"เฮ้...ท่าไม้นี่มันอะไรของนาย เหมือนตีกันแบบคนไร้ยางอายชะมัด"
หลุนยิ้ม "ฉันเตือนนายไปแล้ว ต่อยมือกับฉัน การเผลอเมินเป็นสิ่งต้องห้ามที่สุด"
"ท่าไม้ที่ฉันใช้เมื่อกี้ง่ายมาก ที่โลกนี่เห็นได้ทั่วไปเลย"
อู๋ไป๋นวดอก "เห็นได้ทั่วไป?"
"ใช่ ก็มวยไท่เก๊กที่พี่เฒ่าในสวนสาธารณะเล่นกันทุกวันไง ที่ฉันใช้เมื่อกี้คือท่าติดของไท่เก๊กนั่นแหละ"
มุมปากอู๋ไป๋กระตุกอย่างแรง
"ฉันบอกนายนะ ท่าไม้ที่ง่ายที่สุด มักปล่อยพลังที่แข็งแกร่งที่สุด"
"พลังกายของนายไม่เทียบฉัน พลังปราณเกิดดับของนายแม้เป็นปราณแห่งต้นกำเนิด แต่สุดท้ายก็สู้ปราณแห่งเซียนไม่ได้...เข้าใจไหม ว่านี่ อู๋"
ว่านี่?
อู๋ไป๋กัดฟันแน่น
"นายดีใจเร็วไปหน่อยแล้วมั้ง ใครคือเสือ ใครคือลิง สรุปตอนนี้ก็ยังเร็วเกินไป"
อู๋ไป๋ขยับร่างกาย แล้วพุ่งเข้าหาหลุนราวสายฟ้าแลบ
ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็หายไปอย่างเหลือเชื่อ