กินข้าวเสร็จ อู๋ไป๋ก็อุ้มกล่องใหญ่ใบหนึ่งกลับมา
อู๋ไป๋วางกล่องลงบนโต๊ะ เกิดเสียงดังตึง
ถังเป่าเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย: "พี่ ในกล่องนี่ใส่อะไรน่ะ หนักจัง"
อู๋ไป๋วิ่งไปดึงหลินตั้นจวงมา
แม้แต่ตั้นจวงยังโกรธที่อู๋ไป๋ทำลิปสติกของเธอหัก
"เมีย มาดูนี่"
"ไม่ดู"
อู๋ไป๋: "..."
ลิปสติกแท่งเดียว โกรธจริงเหรอ?
ไม่รู้เลยว่า นี่เป็นเพียงความเขินอายของสาวน้อย แค่อ้อนบ้างก็เท่านั้น หลินตั้นจวงไม่มีทางโกรธจริงจังเพราะลิปสติกแท่งเดียวหรอก
ด้วยฐานะทางการเงินของตระกูลหลิน อยากได้อะไรก็ต้องได้
"เมีย แค่มานี่หน่อยก็ได้!"
อู๋ไป๋ไม่ยอมให้พูดอะไรก็ลากหลินตั้นจวงมา ชี้ไปที่กล่องบนโต๊ะแล้วบอก: "เปิดดูสิ ซื้อให้เธอ"
หลินตั้นจวงมองเขา แล้วเปิดกล่องด้วยความสงสัย
พอเห็นลิปสติกเต็มกล่อง ก็อึ้งไปเลย
"เป็นไง ชอบไหม? ซื้อให้เธอ จะใช้แท่งนึง ทิ้งแท่งนึง หักเล่นก็ได้"
ถังเป่าเอ๋อร์เข้ามาดู ดวงตาวาววับขึ้นมาทันที "โอ้โห ลิปสติกเยอะขนาดนี้ แถมเป็นแบรนด์ดังหมดเลย พี่คะ ซื้อลิปสติกทุกร้านในห้างมาเลยหรือไง"
ใครจะคิด อู๋ไป๋กลับพยักหน้าอย่างจริงจัง
อย่างน้อย ที่วางในตู้โชว์ เขาก็กวาดมาหมด
หลินตั้นจวงมองดูลิปสติกเต็มกล่อง ก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี แต่ในใจก็หวานซ่า
เธอแค่อยากอ้อนเล่นๆ ไม่คิดว่าอู๋ไป๋คนบ้าจะไปปล้นห้างมา
พอเห็นหลินตั้นจวงยิ้ม อู๋ไป๋ก็ดีใจ: "เมีย ไม่โกรธแล้วใช่ไหม?"