ไม่นานนัก ภายใต้คำบรรยายที่เห็นภาพชัดของถังเป่าเอ๋อร์ ทุกคนก็ได้รู้เรื่องนี้กันหมด
หลินฉิงถูกอู๋ไป๋ปั้นเป็นตุ๊กตาหิมะ
นี่ทำให้หลินเสียงหรงกับตวนมู่จิ้งปวดใจแทบแย่
หลินตั้นจวงต่อว่าอู๋ไป๋ยกใหญ่
แต่เมื่อพวกเขารู้ว่า หลินฉิงใช้ก้อนหิมะขนาดเท่าลูกบาสลบถังถังจนล้มลง ทั้งหมดก็เปลี่ยนสีหน้ากันทันที
"ดีมาก!"
นี่คือคำพูดของหลินตั้นจวง จากนั้นก็กอดถังถังถามว่าเธอเจ็บตรงไหนไหม?
"ไอ้เด็กเวร นี่มันมีแววเป็นน้าที่ไหนกัน?"
"น่าจะแช่แข็งมันอีกสักสองสามชั่วโมง"
หลินเสียงหรงกับตวนมู่จิ้งพูดขึ้นตามลำดับ
หลินฉิงอึ้งไป ร้องไห้ไม่ออก เขาถูกเก็บมาจากกองขยะหรือไง?
……
……
วันรุ่งขึ้น
อู๋ไป๋มาหาหลินตั้นจวง "ออกไปเดินเล่นกันหน่อยเถอะ"
หลินตั้นจวงฉลาดเป็นกรด เข้าใจได้ทันที "คุณอยากให้ฉันล่อพวกหออสูรทมิฬออกมาใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "พวกนี้มันเหมือนคางคกไต่หลังเท้า ไม่กัดก็รำคาญ"
"ได้!"
หลินตั้นจวงไม่ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าตอบรับทันที
เธอรู้ดีว่า อู๋ไป๋จะไม่ปล่อยให้เธอเจออันตราย
ช่วงสาย หลินตั้นจวงขับรถออกจากบ้าน
อู๋ไป๋ขับรถตามไปกับมู่จิ่วโจวแบบไม่ใกล้ไม่ไกล
"อู๋ไป๋ ข้างหลังฉันมีใครตามหรือเปล่า?"
หลินตั้นจวงกำลังคุยโทรศัพท์กับอู๋ไป๋
"ยังไม่มี"
"งั้นฉันควรขับไปทางไหนต่อ?"
"ตามสบายเลย พยายามเปิดเผยตัวเองให้มากที่สุด"
หลินตั้นจวงรับคำ แล้วขับมุ่งหน้าเข้าเมือง
ระหว่างทาง กลัวว่าพวกหออสูรทมิฬจะหาเธอไม่เจอ เธอเลยแวะลงไปซื้อน้ำขวดหนึ่ง