หลังจากอำลาเจียงอิ้งเยว่แล้ว กลุ่มของอู๋ไป๋ก็มาถึงนอกหุบเขา โชคดีที่รถเช่ายังอยู่ ไม่งั้นคงได้แต่เดินกลับ
ขึ้นรถ ขับกลับเมืองเหมย
เช็คเอาต์คืนรถ เสร็จธุระก็เที่ยงแล้ว
ทุกคนหาที่กินข้าวเที่ยงเสร็จก็มุ่งหน้าไปสนามบินทันที
การมีเครื่องบินส่วนตัวนี่สะดวกจริง ๆ
อู๋ไป๋นั่งริมหน้าต่าง ในมือถือน้ำส้มหนึ่งแก้ว ถังถังกับเจ้ากลมน้อยใช้ขาเขาเป็นสไลเดอร์ ปีนขึ้นแล้วไถลลง
ถังถังตอนนี้ถูกเจ้ากลมน้อยพาให้ร่าเริงขึ้นทุกวัน
ซีเหมินอวิ้นอี้ใช้สองมือหนุนท้ายทอย เอียงคอมองเด็กน้อยสองคนที่กำลังเล่นสนุก ถามด้วยความสงสัยว่า "เฒ่าอู๋ เป็นพ่อนี่มันรู้สึกยังไงวะ"
อู๋ไป๋มองเขาอย่างแปลกใจ "ทำไม นายก็อยากเป็นพ่อขึ้นมาแล้วรึไง"
"เห็นสองตัวเล็กนี่แล้ว ก็แอบอยากอยู่บ้าง"
อู๋ไป๋มองถังถังกับเจ้ากลมน้อย แววตาอ่อนโยนขึ้นอย่างไม่รู้ตัว "ความรู้สึกนี้มันประหลาดดีนะ พอมีลูก นายจะค่อย ๆ เปลี่ยนไป กลายเป็นคนมีความรับผิดชอบ รู้สึกว่าอยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้พวกเธอ"
ซีเหมินอวิ้นอี้ส่ายหน้า เรื่องแบบนี้แค่ฟังคงไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกที่อู๋ไป๋พูดได้
อู๋ไป๋ยิ้ม "พวกนายรู้ไหมว่าคนธรรมดาเข้าถึงความอมตะได้ง่ายกว่าผู้ฝึกยุทธ์"
ทุกคนมองอู๋ไป๋อย่างประหลาดใจ
ซีเหมินอวิ้นอี้หัวเราะเยาะ "เฒ่าอู๋ นายเมาน้ำส้มแล้วเหรอ คนธรรมดาอายุแค่ไม่กี่สิบปี จะพูดถึงความเป็นอมตะได้ยังไง"