"อืม เรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นข้ารู้หมดแล้ว และที่แกเป็นผู้ชายเลวก็มัดตัวชัดเจนแล้ว"
อู๋ไป๋มองเขาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามพลางกล่าว
มู่จิ่วโจวหนังตากระตุก เกิดความคิดอยากฟันอู๋ไป๋ด้วยกระบี่อีกครั้ง
อู๋ไป๋ถอนหายใจเบา ๆ "เฒ่ามู่ เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว แบกทุกอย่างไว้คนเดียวมากพอแล้ว เรื่องในอดีตควรปล่อยวางได้แล้ว ปล่อยให้ตัวเองใช้ชีวิตสบาย ๆ เถอะ"
"ในโลกนี้มีอะไรที่กาลเวลาไม่สามารถฝังกลบได้บ้าง?"
มู่จิ่วโจวถอนหายใจลึกปล่อยลมหายใจขุ่นมัวออกมา เสียงทุ้มเอ่ย "มีบางเรื่องตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ปล่อยวางไม่ได้ เรื่องในตอนนั้น ความผิดทั้งหมดอยู่ที่ข้า"
อู๋ไป๋: ???
"เฒ่ามู่ คำพูดนี้ข้าไม่เห็นด้วยนะ! แกเป็นคนดีเกินไปหรือเปล่า เรื่องแย่ ๆ อะไรก็แบกใส่ตัวเองไปหมด ทั้งที่ความผิดมันอยู่ที่ถังเฮ่าฉุน แกก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน"
"ในเมื่อวางไม่ลง ก็เห็นแก่ตัวให้มากกว่านี้สิ ถึงเวลาที่แกต้องมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเองแล้ว แกทำตัวเป็นคนดีเกินไป คนที่ลำบากก็คือเจ้าหุบเขาเจียง"
มู่จิ่วโจวนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
"เรื่องนี้เป่าเอ๋อร์ยังไม่รู้ใช่ไหม?"
อู๋ไป๋พยักหน้า "พวกเราปรึกษากันแล้ว เรื่องนี้จะปิดบังเป่าเอ๋อร์ตลอดไป ความแค้นของคนรุ่นก่อนไม่ควรดึงเธอมาเกี่ยวข้อง มันไม่ยุติธรรมกับเธอ"
"อีกเรื่องหนึ่ง แกรู้สึกมาตลอดใช่ไหมว่าที่เจ้าหุบเขาเจียงเกลียดเป่าเอ๋อร์เพราะในตัวเป่าเอ๋อร์มีสายเลือดของถังเฮ่าฉุน?"