สายลมอุ่นพัดดอกไม้ร่วงโรย โปรยปรายทั่วเจียงหนาน หิมะไม่หนาวเย็น
แม้เป็นฤดูหนาว แต่เจียงหนานกลับเขียวขจี ท้องฟ้าครึ้มด้วยหมอกบาง ช่างเป็นภาพฝนหมอกแห่งเจียงหนานที่งดงาม
อู๋ไป๋เพิ่งก้าวออกจากสนามบิน ชายวัยราวสามสิบคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหา ท่าทางกระฉับกระเฉง
"นายคืออู๋ไป๋หรือเปล่า?"
อีกฝ่ายสำรวจอู๋ไป๋พลางถามด้วยความสงสัย
อู๋ไป๋พยักหน้าเบา ๆ
"สวัสดี ผมชื่อเฉินฟ่าง มาตามคำสั่งอาจารย์ให้มารับคุณ"
อู๋ไป๋มองทะลุระดับพลังของชายคนนั้นได้ในพริบตา ขั้นสูงระดับมนุษย์
วัยเท่านี้ พลังระดับนี้ ถือว่าเป็นอัจฉริยะแล้ว
"นายคือศิษย์ของจักรพรรดิมีด?"
"ใช่"
เฉินฟ่างพูดพลางยิ้ม แล้วยื่นมือออกมา "อู๋เส้า ทางนี้ครับ"
ริมถนนจอดรถปอร์เช่สีแดงคันหนึ่ง
อู๋ไป๋รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ปกติการรับคนมักใช้รถครอบครัวหรือรถตู้ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะใช้รถแบบนี้มารับเขา
ว่ากันตามตรง รถแบบนี้ไว้เล่น ไว้จีบสาวก็พอใช้ได้ แต่นั่งแล้วไม่อึดอัดสบายเลยจริง ๆ
ขึ้นรถแล้ว อู๋ไป๋เพิ่งคาดเข็มขัดนิรภัยเสร็จ เฉินฟ่างก็เหยียบคันเร่งทีเดียว รถพุ่งทะยานออกไป สัมผัสได้ถึงแรงกดเบาะหลังอย่างรุนแรง
ดูออกว่า นิสัยเฉินฟ่างค่อนข้างบ้าระห่ำ
"คุณกับในข่าวลือไม่ค่อยเหมือนเลยนะ"
"อืม?" อู๋ไป๋แปลกใจมองเขา พลางหัวเราะ "ในข่าวลือผมเป็นยังไง?"
"ตั้งแต่เรื่องที่เกาะประเทศศัตรู ผมได้ยินข่าวเกี่ยวกับคุณทุกวัน"
"มีเรื่องเล่าทุกรูปแบบ แต่ที่เล่ากันมากที่สุดคือหน้าตาของคุณ พวกเขาบอกว่าคุณสูงเกือบสามเมตร แขนหนากว่าเอวคนปกติ ตาเหมือนระฆังทองแดง ปากใหญ่เหมือนอ่างเลือด แค่คำรามครั้งเดียวก็ทำให้เด็กทารกหยุดร้องไห้ได้"