วันรุ่งขึ้น เจียงอิ้งเยว่ก็ชวนหลินตั้นจวงกับคนอื่น ๆ ไปชมวิวอีกครั้ง
ผู้หญิงคนนี้มีฝีมืออยู่ไม่น้อย ใช้เวลาแค่วันเดียวก็สนิทสนมกับหลินตั้นจวงและสาว ๆ คนอื่นได้
อู๋ไป๋ ซีเหมินอวิ๋นอี้ หลินฉิง เหลียงหย่วน กับชิงหลวนจอมเงียบอีกคน ถูกขังอยู่ในเรือนใต้อย่างน่าสมเพช เหมือนถูกคุมขัง
อาหารสามมื้อในแต่ละวัน ล้วนเป็นซ่างกวนอวี่เฟยที่นำมาให้
ตอนบ่าย อู๋ไป๋กับพวกก็พูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อยอย่างเบื่อหน่าย
เจียงอิ้งเยว่พาหลินตั้นจวงกับคนอื่น ๆ ถือตะกร้าไม้ไผ่ไปเก็บดอกเหมยในป่าเหมย เตรียมจะสอนพวกเธอทำขนมเหมยฮวาในตอนค่ำ
ศิษย์ของหุบเขาเหมยฮวาคนหนึ่งวิ่งมาอย่างรีบร้อน สีหน้าตื่นตระหนกเล็กน้อย
"เจ้าสำนัก ประมุขสำนักจูเซียนมาตะโกนท้าอยู่หน้าประตู ให้ท่านไปพบเขาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นจะบดขยี้หุบเขาเหมยฮวาของเราให้ราบเป็นหน้ากลอง"
เจียงอิ้งเยว่ชะงักเล็กน้อย หันไปมองหลินตั้นจวงโดยสัญชาตญาณ
หลินตั้นจวงยิ้มบาง ๆ อย่างไม่ใส่ใจ วางดอกไม้ที่เพิ่งเด็ดลงในตะกร้า แล้วยิ้มจาง ๆ ว่า "ในที่สุดก็มาจนได้สินะ"
ตราบใดที่มีอู๋ไป๋อยู่ อย่าว่าแต่ประมุขสำนักจูเซียนเลย ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ใช่ปัญหา
พวกเขารออยู่ในหุบเขาเหมยฮวา ก็เพื่อรอประมุขสำนักจูเซียนนี่แหละ
เจียงอิ้งเยว่ถาม "สำนักจูเซียนยกพลมากี่คน"
ศิษย์ตอบ "มีแค่ประมุขสำนักจูเซียนคนเดียว"
"คนเดียว?" เจียงอิ้งเยว่ขมวดคิ้วใบหลิ่ว แล้วหัวเราะเย็น "เขาช่างหยิ่งนัก คิดว่าหุบเขาเหมยฮวาของข้าโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง จะรังแกได้ตามใจชอบรึ"