ชั่วขณะที่กระสุนเฉี่ยวขมับ จงอวี่เยียนก็ได้กลิ่นคาวเลือดของตัวเอง
【เจ้าของ! อดทนไว้! ย้อนเวลากลับไปหนึ่งวินาที!】
ความเจ็บปวดระเบิดขึ้น เธอรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดจากปากกระบอกปืนสังหารของจุนถ่ง
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร จงอวี่เยียนลืมตาขึ้น เห็นเพดานสีขาวสะอาดตาและขวดน้ำเกลือที่แกว่งไปมา
เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความฝัน เธอทะลุมิติมาจริง ๆ และกลายเป็นหญิงทรยศชาติที่ถูกจุนถ่งยิงหัว
“อวี่เยียน คุณรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยัง?” ข้างเตียงคนไข้มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ในเครื่องแบบทหารของประเทศญี่ปุ่น
เสี่ยวเหยี่ยนอวี้!
เขาเป็นเพื่อนร่วมชั้นของร่างเดิมสมัยที่ไปเรียนต่างประเทศในประเทศญี่ปุ่น
【เจ้าของ รีบรับมือสิ รับมือไม่ดีอาจถึงตายได้นะ】
ระบบส่งเสียงโหวกเหวกอยู่ในหัวของเธอ
จงอวี่เยียนขมวดคิ้ว อยากจะฆ่าระบบนี่ให้ตายเสียจริง
แต่เธอจำต้องรับมือ จึงเลียนแบบน้ำเสียงของร่างเดิมแล้วพูดว่า “ก็พอไหว ยังไม่ตายหรอก คุณไม่ยุ่งแล้วหรือไง ถึงมีเวลามาหาฉัน?”
“ไม่ยุ่งหรอก เป็นเพื่อนร่วมชั้นกันทั้งที ฉันก็ต้องมาเยี่ยมคุณบ้าง
อีกอย่าง ผู้บัญชาการยามาดะสั่งฉันมาอย่างเด็ดขาด ว่าต้องจับคนที่ลอบสังหารคุณให้ได้
อวี่เยียน คุณเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ฉันฟังได้ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จงอวี่เยียนก็พยายามนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น ความรู้สึกไม่สบายถาโถมกลับมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเวียนหัวหนักกว่าเดิม
“ฉันออกจากโรงพยาบาล เตรียมกลับบ้านเหมือนทุกครั้ง แต่จู่ ๆ ก็มีคนพุ่งออกมา ยกมือขึ้นแล้วยิงใส่ฉันหนึ่งนัด…
โชคดีที่เขาเท้าลื่น กระสุนเลยไม่เจาะเข้าไปในหัวฉัน แค่เฉี่ยวขมับไปเท่านั้น พอนึกถึงตอนนี้ก็ยังกลัวอยู่เลย”
เธอจะบอกได้อย่างไรว่าระบบทำให้กระสุนเบี่ยงทิศ จึงได้แต่บอกว่าอีกฝ่ายเท้าลื่น
เสี่ยวเหยี่ยนอวี้จดบันทึกอย่างตั้งใจ
“คุณเห็นหน้าคนที่ลอบสังหารชัดไหม?”
จงอวี่เยียนส่ายหน้า “เขาคลุมหน้า ฉันไม่เห็นหน้าของเขา”
เสี่ยวเหยี่ยนอวี้ขมวดคิ้ว “แล้วมีเบาะแสอื่นอีกไหม?”
จงอวี่เยียนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้า “ไม่มีจริง ๆ ฉันเป็นแค่หมอ ไม่รู้เลยว่าทำไมสงครามครั้งนี้ถึงพัวพันมาถึงฉันได้”
เสี่ยวเหยี่ยนอวี้เงียบไป ครู่ใหญ่จึงเอ่ยว่า “เข้าใจแล้ว คุณพักผ่อนให้ดีเถอะ”
จงอวี่เยียนพยักหน้า แล้วมองส่งเขาจากไป
ตอนเสี่ยวเหยี่ยนอวี้เดินถึงประตู เขากำชับทหารประเทศญี่ปุ่นที่เฝ้าอยู่หน้าประตูว่า “คุ้มครองคุณหนูจงให้ดี”
“ครับ”
จงอวี่เยียนมองประตูที่ปิดลง แล้วด่าในใจว่า “ครับบ้านแกสิครับ…”
‘ระบบเฮงซวย ฉันอยากกลับบ้าน ไม่อยากเป็นหญิงทรยศชาติ’
【เจ้าของ ลองดูความทรงจำของร่างเดิมให้ดีก่อนแล้วค่อยพูดได้ไหม?】
น้ำเสียงของระบบแฝงความจนใจอยู่เล็กน้อย
ความทรงจำของร่างเดิมงั้นเหรอ?
จงอวี่เยียนกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ก่อนจะตรวจดูความทรงจำของร่างเดิม
คุณหนูตระกูลใหญ่ ไปเรียนต่างประเทศ หน้าตาสวย ฉลาด เรียนรู้ความสามารถมามากมาย แถมยังเข้าร่วมองค์กรอีกด้วย…
หืม? องค์กรเหรอ
ดวงตาของจงอวี่เยียนเป็นประกาย เธอดูต่อไป ยิ่งดูก็ยิ่งตกตะลึง
ร่างเดิมจะเป็นหญิงทรยศชาติได้อย่างไรกัน
ผู้หญิงคนนี้กำลังสวมบทบาทเป็นสายลับสามหน้าอยู่นี่นา
ชั้นแรก: หมอโรงพยาบาลทหารภาคเหนือของประเทศญี่ปุ่น
ชั้นที่สอง: สายลับแฝงตัวในกองทัพแห่งชาติ รหัส “ไท่ซาน”
ชั้นที่สาม: เจ้าหน้าที่ข่าวกรองใต้ดินของกองทัพช่วยชาติ รหัส “ผีเสื้อล่องหน”
ก่อนหน้านี้ เธอช่วยชีวิตยามาดะสึโอะไว้
ตอนอีกฝ่ายจัดงานเลี้ยงขอบคุณเธอ เธอได้ข้อมูลข่าวกรองเกี่ยวกับการล้อมปราบมา ทำให้กองทัพช่วยชาติรอดพ้นจากชะตากรรมถูกล้อมปราบ และช่วยชีวิตคนหลายหมื่นคนไว้ทางอ้อม
น่าเสียดายที่ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งหมดที่ร่างเดิมทำ ในสายตาคนนอก เธอเป็นเพียงหญิงทรยศชาติที่ช่วยผู้บัญชาการทหารฝ่ายศัตรูไว้
สุดท้ายยังถูกคนของตัวเองลอบสังหารจนตายอีก!
เธอร้องถามในใจว่า ‘ระบบ จุนถ่งไม่รู้ตัวตนของฉันหรือไง? ทำไมถึงลอบสังหารฉัน?’
【ตัวตนของร่างเดิมถูกปิดเป็นความลับ ดังนั้นหน่วยปฏิบัติการจึงไม่รู้ตัวตนของคุณ
แต่พวกเขาทำภารกิจลอบสังหารตามคำสั่ง ผู้บังคับบัญชาข้างบนย่อมไม่ได้สั่งให้ลอบสังหารคุณ
ปัญหาอยู่ที่จุนถ่งรับสมาชิกใหม่เข้ามาคนหนึ่ง ครอบครัวของเธอถูกคนญี่ปุ่นฆ่าตายทั้งหมด เธอเข้าร่วมจุนถ่งผ่านเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่ง
เพราะเธอไม่เคยผ่านการฝึกมาก่อน ทางนั้นจึงให้เธอทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างส่งจดหมาย
เดิมทีพวกเขาตั้งใจจะฝึกฝนเธอ ใครจะรู้ว่าเธอกลับคิดว่าจุนถ่งดูแคลนตัวเอง จึงอยากสร้างผลงานสักอย่าง
แล้วเธอก็บังเอิญเจอคุณ หญิงทรยศชาติที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นพอดี เลยยิงคุณทิ้งเสียหนึ่งนัด】
เรื่องนี้ชวนให้ “ปวดหัว” จริง ๆ
สมแล้วที่สงครามทำให้คนที่คิดว่าตัวเองฉลาดแล้วไม่ยอมทำตามคำสั่งน่ารังเกียจที่สุด
‘แล้วสมาชิกใหม่คนนั้นถูกลงโทษหรือยัง?’
【ไม่ค่ะ ตัวตนของคุณถูกปิดเป็นความลับ จึงพูดออกไปไม่ได้ เพราะฉะนั้นไม่เพียงแต่ไม่ถูกลงโทษ หลังจากพิจารณาแล้ว ผู้บังคับบัญชายังมอบรางวัลให้เธออีกด้วย】
จงอวี่เยียน: …
แต่พอคิดอีกที เธอก็เข้าใจ
เธอตายไปแล้ว การเปิดเผยตัวตนของเธอก็ไม่มีประโยชน์ สู้ปั้นสมาชิกใหม่ให้เป็นวีรสตรีคนหนึ่งเสียยังดีกว่า บางทีวันหน้าอาจได้ใช้ประโยชน์
ส่วนถ้าเธอยังไม่ตาย รางวัลนี้เมื่อถูกทหารญี่ปุ่นยึดไป ก็เท่ากับเพิ่มแต้มต่อให้เธอ ทำให้ทหารญี่ปุ่นเชื่อใจเธอมากขึ้น
แผนนี้คำนวณมาอย่างแยบยลจริง ๆ
‘ไม่สิ เกรงว่าจะมีเรื่องข่าวกรองฉบับนั้นด้วย เพราะข่าวกรองนั้นช่วยกองทัพช่วยชาติไว้
ฝ่ายขวาของกองทัพแห่งชาติยังคงกระตือรือร้นที่จะทำสงครามกลางเมือง เกรงว่าพวกเขาสงสัยว่าร่างเดิมเป็นสมาชิกพรรคใต้ดิน ถึงได้ผ่อนปรนกับมือสังหารขนาดนั้น’
【ใช่ค่ะ】
เป็นอย่างที่คิด ร่างเดิมตายอย่างไม่เป็นธรรมจริง ๆ
ขณะเดียวกัน เรื่องนี้ก็ทำให้เธอเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองในตอนนี้…
ดูเหมือนเป็นสายลับสามฝ่าย แต่กลับต้องต่อสู้อย่างโดดเดี่ยว อยู่ท่ามกลางคมหอกคมดาบ ทุกย่างก้าวต้องระมัดระวังราวกับเดินบนแผ่นน้ำแข็งบาง
‘ระบบ ก่อนทะลุมิติมาฉันก็เป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เป็นพวกตัวประกอบที่อยู่ในละครสายลับไม่ถึงสองตอนก็ต้องตาย หรือไม่ก็ลองศึกษาดูว่าจะเปลี่ยนคนได้ไหม’
【เมื่อผูกมัดกันแล้วก็ยกเลิกไม่ได้ อีกอย่างระบบจะมอบภารกิจเป็นระยะ ทำภารกิจสำเร็จก็ได้รับรางวัล ซึ่งรางวัลดีมากเลยนะ】
‘ดีมากเหรอ? ระบบในนิยายมีของขวัญสำหรับมือใหม่กันทั้งนั้น แต่ตอนนี้คุณยังไม่มีเลย’
【ของขวัญสำหรับมือใหม่มาถึงแล้ว กรุณาตรวจรับด้วย】
ดวงตาของจงอวี่เยียนเป็นประกาย เธอรีบเปิดดูในจิตสำนึก
ในชั่วขณะที่แสงสีทองระเบิดออก เธอเหลือบเห็นข้อความ【ปืนพกเก็บเสียง (กระสุนไม่จำกัด)】【การ์ดรวมภาษาห้าภาษา】 มุมปากของเธอก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาในที่สุด
เกมนี้ใช่ว่าจะพลิกไม่ได้เสียหน่อย