ข้ามาต้าหลี่เพื่อพักผ่อนวัยเกษียณจริง ๆ นะ

ตอนที่ 42 ความโรแมนติก

6 นาที· 1.3K คำ

เถ้าแก่บางคนนั่งอยู่ในบ้านตัวเอง เล่นโทรศัพท์อยู่ พอเห็นคลิปนั้นถึงกับอึ้งไปทั้งคน บ้านหลังนี้ตัวเองก็เคยเห็นมานักต่อนัก ทำไมถ่ายออกมาแล้วเป็นแบบนี้ได้?

บางคนถึงกับวิ่งออกมาดูทิศทางบนเขา เห็นคนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าเดินกันเป็นแถวขึ้นไปข้างบน สีหน้าเริ่มซับซ้อนขึ้นมา

แต่ไม่มีใครไม่ดีใจสักคน

ความครึกครื้นเป็นของบ้านพักแสงยามเย็น ส่วนแขกก็คือคนทั้งหมู่บ้านเหวินปี้

คนที่จองบ้านพักแสงยามเย็นไม่ได้ จะหันหลังกลับไปเลยได้ยังไง?

มาแล้วไง ก็ต้องหาที่พักสักแห่ง

หมู่บ้านเหวินปี้ไม่ได้มีแค่เกสต์เฮาส์เดียว ที่บนเขาพักเต็มแล้ว ก็ยังมีกึ่งกลางเขา กึ่งกลางเขาพักเต็มแล้ว ก็ยังมีตีนเขาอีก เมื่อคนมาแล้ว ปริมาณนักท่องเที่ยวมากขึ้น ใครก็ได้ส่วนแบ่งกันไป

เถ้าแก่จ้าวนั่งอยู่หน้าบ้านเกสต์เฮาส์ไห่ตงเสี่ยวจู้ของตัวเอง มองเงาคนที่ทยอยเดินขึ้นเขาอยู่เรื่อย ๆ สูดบุหรี่เข้าอีกคำ แล้วหันไปพูดกับเมียตัวเองว่า "ตอนนั้นฉันบอกแล้วไงว่าเถ้าแก่สวีคนนี้ไม่ธรรมดา ดูสิ ผ่านมาไม่กี่วัน คนก็มากันแล้ว"

เมียเขาหรี่ตาใส่ "ตอนนั้นแกก็ลังเลอยู่นี่แหละ ยังไม่ยอมเซ็นชื่อ"

เถ้าแก่จ้าวถูกพูดจนสะอึก ไม่ได้เถียงต่อ ดับบุหรี่แล้วลุกขึ้น ตบกางเกง "เอาเถอะ ฉันก็ต้องเตรียมตัวแล้ว เดี๋ยวคงมีคนลงมาหาที่พักแน่"

ก็อย่างที่เขาคิดไว้จริง ๆ

การแพร่กระจายของคลิปเร็วกว่าที่คิดไว้มาก ยอดไลก์เกินล้านไม่ใช่พื้นที่เล็ก ๆ อย่างหมู่บ้านเหวินปี้จะรับไหวอีกแล้ว

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป