ข้ามาต้าหลี่เพื่อพักผ่อนวัยเกษียณจริง ๆ นะ

ตอนที่ 140 ยุคทองแห่งเฉินกวง

8 นาที· 1.7K คำ

ที่อยู่ข้างๆอาจี๋ฟังฟานยงจวินพูดนโยบายสนับสนุนทั้งหมดจบ อดตื่นเต้นจนควบคุมสีหน้าไม่ไหว มุมปากแทบจะฉีกถึงใบหู เกือบหัวเราะออกมาเป็นน้ำตา

ในใจเขารู้ดี ฟานยงจวินยอมลงทุนทั้งสถานที่ กำลังคน และเงินทองเพื่อหนุนเขาอย่างเต็มที่ สุดท้ายแล้วก็เพราะเห็นแก่หน้าสวีจือโจวทั้งนั้น

ทั้งคู่รู้จักกันได้ไม่ถึงเดือนด้วยซ้ำ แค่สวีจือโจวฟังเรื่องราวของเขาครั้งเดียว ก็ยอมมอบโอกาสพลิกชีวิตที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ให้

บุญคุณนี้อาจี๋จดจำไว้ในใจแน่นหนา และในใจก็แอบปฏิญาณว่า จะทุ่มสุดตัวทำให้ศูนย์โอเปอเรเตอร์อีคอมเมิร์ซแห่งนี้สำเร็จให้ได้ จะต้องไม่ทำให้ความหวังดีของสวีจือโจวต้องสูญเปล่า

เวลาผ่านไปไวจนบ่ายสองกว่าแล้ว ผู้คนที่ลานตากข้าวยิ่งทวีคูณเป็นเท่าตัว คึกคักกว่าตอนเช้าไปอีกมาก

การแสดงมรดกวัฒนธรรมชาวไป๋บนเวทีจบลงหมดแล้ว เวทีถูกเก็บกวาดเรียบร้อย เสี่ยวเจียง เจ้าเหวินหยวนและคณะพานักดนตรีประกอบเริ่มซ้อมใหญ่ตลอดทั้งวันอย่างเป็นทางการ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาแสดงจริงช่วงค่ำ จอใหญ่ยังไม่ได้เปิดไฟ ชุดเครื่องเสียงทั้งหมดก็เปิดแค่ช่องเสียงพื้นฐาน ยังไม่มีพิธีกรมืออาชีพมาดำเนินรายการ ใต้เวทีก็ไม่มีทีมงานคอยสร้างสีสัน

แต่ถึงอุปกรณ์จะเปิดใช้แค่เสี้ยวเดียว ก็ไม่อาจต้านทานบรรยากาศสุดคึกคักที่หน้างานได้

นักท่องเที่ยวทุกคนที่อยู่ตรงนั้นเมื่อคืนล้วนเคยเห็นคลิปสั้น ๆ ตอนพวกเขาร้องเพลง วันนี้ได้มาฟังสด ๆ ใกล้ขนาดนี้ แค่การซ้อมร้องแบบเปล่า ๆ ก็ทำให้ทุกคนอิ่มเอมใจเต็มเปี่ยม

ทุกคนยืนเงียบ ๆ อยู่ใต้เวที ไม่ส่งเสียงดัง ไม่วิ่งเล่น ตั้งใจฟังคนบนเวทีฝึกร้องเพลง บางครั้งก็โยกตัวตามจังหวะเบา ๆ ทุกครั้งที่ท่อนฮุกจบ ก็จะมีเสียงปรบมือดังขึ้นเองโดยอัตโนมัติ บรรยากาศถูกยกระดับจนเต็มอัตรา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป