ปัง!
เสียงดังเปราะชัดเจน สั้นและเด็ดขาด เหมือนมีคนตัดเบรกเกอร์ไฟฟ้าด้วยมีดเล่มเดียว
ทั้งลานก็มืดสนิทในทันที
เมื่อครู่ยังอบอุ่นและสว่างไสวอยู่ที่บ้านพักแสงยามเย็น วินาทีถัดมามันก็จมเข้าสู่ความมืดมิดโดยสิ้นเชิง
มืดไปหมด
เสียงพูดคุยหัวเราะในลานที่เคยคึกคัก ราวกับถูกใครมือหนึ่งบีบคอไว้ เงียบหายไปในพริบตา หลังความเงียบงันไม่กี่วินาที เสียงต่าง ๆ ก็ระเบิดออกมาพร้อมกัน
“เฮ้!”
“เกิดอะไรขึ้น?”
“ไฟดับเหรอ?”
“ให้ตายสิ มืดจนมองไม่เห็นอะไรเลย!”
ลานด้านนอกวุ่นวายก่อนเพื่อน คนร้อยกว่าคนกำลังนั่งคุยกัน โทรศัพท์ เล่นโซเชียล ถ่ายวิดีโอ จู่ ๆ ก็มืดไปหมด หลายคนเผลอร้องออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว
บางคนหยิบมือถือออกมาเปิดไฟฉาย ลำแสงสีขาวเส้นหนึ่งสว่างวาบขึ้นมา ตามด้วยเส้นที่สอง เส้นที่สาม ไม่นานแสงขาวสิบยี่สิบเส้นก็ส่ายไปมาในลาน
บนระเบียงชั้นสองก็มีคนตะโกนลงมา “เจ้าของ! ไฟดับหรือเบรกเกอร์ตัดกันแน่?”
บนดาดฟ้าหลังคาก็มีหลายคนแหกปากถามลงมา “เจ้าของ! เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”
สวีจือโจวยืนอยู่หน้าประตูโถง รอยยิ้มบนหน้ายังแข็งค้างเก็บไม่ทัน ตอนที่เสียงปังดังขึ้น สมองของเขากระตุกวูบหนึ่ง ราวกับถูกใครสาดน้ำเย็นใส่หัว อารมณ์ดีทั้งหมดสลายหายไปในวินาทีเดียว
แต่เขาอยู่ในวงการค้ามายี่สิบปี ตั้งสติได้ในทันที
เขารีบก้าวไปกลางลาน ตะโกนขึ้นว่า “ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตูม! อย่าเพิ่งแตกตื่น! น่าจะเป็นแค่เบรกเกอร์ตัด! ผมเรียกช่างมาให้เดี๋ยวนี้!”