บนเวที เจ้าเหวินหยวนยืนอยู่หน้าไมโครโฟน ปรับท่าทางให้มั่นคง สูดลมหายใจลึกอีกครั้ง กดความตื่นเต้นที่พลุ่งพล่านในใจลง
เหล่านักดนตรีประกอบสบตากัน พยักหน้าเบา ๆ วินาทีถัดมา อินโทรเพลง《วัยเด็ก》ที่สดใสรื่นหูก็ค่อย ๆ ดังขึ้น
ท่วงทำนองที่สะอาดและเยียวยาใจแผ่กระจายเต็มลานตากข้าวผ่านลำโพง ช่วยกลบความวุ่นวายของที่นั้นลงได้ในทันที
เจ้าเหวินหยวนเริ่มร้องตามจังหวะ บางทีอาจเพราะตื่นเต้นเกินไป ประโยคแรกเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย ฟังดูขัดหูไปนิดหน่อย
แต่เขาตอบสนองได้ไวมาก รีบทรงลมหายใจ ปรับระดับเสียงและจังหวะได้อย่างรวดเร็ว ช่วงที่เหลือร้องตามดนตรีได้อย่างมั่นคง เสียงใสกังวาน เต็มไปด้วยความสดใสวัยเยาว์
ภายใต้แสงแดด ท่วงทำนองที่เบาสบาย ดึงทุกคนกลับไปสู่ช่วงเวลาไร้กังวลในวัยเด็กทันที นักท่องเที่ยวใต้เวทีฟังอย่างหลงใหล บางคนโยกหัวตามจังหวะเบา ๆ บางคนมุมปากเผยรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว บรรยากาศทั้งลานตากข้าวอบอุ่นและเยียวยาใจในชั่วพริบตา
ไม่กี่นาที เพลงก็จบลง
เสียงเพลงท้ายสุดแผ่วหายไป วินาทีนั้น เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังสนั่นจากใต้เวที
"เพราะมาก! ฟีลวัยรุ่นสุด ๆ!"
"ฝีมือร้องนิ่งขนาดนี้ ได้ ฝีมือสมัครเล่นที่ร้องได้ขนาดนี้ โคตรเก่งเลย!"
"แค่ซ้อมใหญ่ก็สุดขนาดนี้ แล้วรอบค่ำตัวจริงจะไม่ปังทะลุฟ้าเหรอ!"
เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่หยุด เจ้าเหวินหยวนยืนอยู่บนเวที ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่กลั้นไม่อยู่ ความตื่นเต้นในใจพุ่งทะยานถึงขีดสุด
แค่การซ้อมใหญ่ บรรยากาศยังระเบิดขนาดนี้ เขาแทบไม่กล้าจินตนาการว่า รอบค่ำที่มีคนเป็นพันมารวมตัวกัน ทุกคนทุ่มสุดตัว จะเป็นฉากที่ยิ่งใหญ่เพียงใด