ชุยเหอกำลังกอดราวระเบียงคุยกับถงเยว่เยว่เสียงเบาเรื่องเสียงซ้อมใหญ่จากใต้เขา พลันหางตาก็เห็นเงาคุ้นเคยเดินเข้ามาทางด้านข้าง หันไปมองก็เป็นสวีจือโจวที่เพิ่งตื่นนอน
เธอรีบยืดตัวขึ้น น้ำเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย: "เถ้าแก่ ตื่นแล้วเหรอคะ"
ทุกคนที่อยู่ริมราวระเบียงได้ยินเสียงก็หันขวับมามองพร้อมกัน หลัวฟานกับเว่ยปินสองหนุ่มเด็กยกของหยุดคุย พี่หลานพนักงานทำความสะอาดชะงักมือที่กำลังเช็ด เฉินหยงฝูกับหลินเต๋อกุ้ยในครัวก็หันหัวมา สายตาทุกคู่จ้องไปที่สวีจือโจว
ถงเยว่เยว่ตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเลื่อมใส ขยับเข้าไปครึ่งก้าว น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นที่กลั้นไม่อยู่: "เถ้าแก่ เพลงที่คุณแต่งเพราะมาก! ตอนที่เสี่ยวเจียงร้องท่อนเพลงพี่ตงเมื่อกี๊ ฉันขนลุกไปหมดเลย"
พูดจบ คนอื่นก็รีบเอ่ยเสริมทันที เสียงชมสรรพหลั่งไหลไม่หยุด
"ใช่ ๆ ไม่เคยฟังท่วงทำนองที่เพราะขนาดนี้มาก่อนเลย!"
"เมโลดี้ง่าย ๆ จำง่าย ฟังรอบเดียวฉันก็ร้องตามท่อนฮุกได้แล้ว"
"จริง ๆ นะ!"
คำชมมากมายถาโถมเข้ามา สวีจือโจวรู้สึกจำใจยกมือโบกไปมา มุมปากมีรอยยิ้มบาง ๆ: "พอแล้ว ๆ อย่าชมมาก เดี๋ยวอยากฟังก็ลงไปข้างล่างได้เลย ฟังสดชัดกว่าอยู่บนระเบียงเยอะ"
ทุกคนได้ยินดังนั้น ใบหน้าแตกยิ้มดีใจทันที แต่ยังยิ้มได้ไม่ถึงสองวิ ชุยเหอก็ขมวดคิ้วอีกครั้ง ถามด้วยความกังวลเสียงเบา: "เถ้าแก่ ถ้าเราลงไปดูกันหมด ตรงลานบ้านนี้ใครดูแลล่ะ"