ถูกทุกคนรุมถามแบบนี้ สวีจือโจวก็ครุ่นคิดอยู่อย่างจริงจังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดความต้องการแกนกลางในใจของตัวเองออกมาตรงๆ
"ข้อกำหนดของผมจริงๆ แล้วมีแค่สองข้อ"
"หนึ่ง ทิวทัศน์ต้องสวยจริงๆ ดีที่สุดคือออกจากบ้านหรือยืนอยู่ในสนามก็สามารถมองเห็นทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ทั้งผืนได้โดยตรง มุมมองต้องโล่งโปร่ง ไม่มีอะไรบดบัง สอง สนามควรจะใหญ่หน่อย ไว้ทำกิจกรรมได้สะดวก อย่าคับแคบเกินไป ที่สำคัญกว่าคือแสงแดดต้องดี ตาลีแดดดีขนาดนี้ อย่าให้ทั้งวันบ้านมืดๆ ครึ้มๆ แบบนั้นมันน่าเสียดายมาก"
พอพูดจบ ป้าๆ ที่อยู่ตรงนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาพร้อมกันเป็นเสียงเดียว พากันส่ายหน้า รู้สึกว่าหนุ่มคนนี้ช่างเรื่องมากเหลือเกิน
"โอ้ยหนุ่มน้อย ข้อกำหนดแบบนี้มันยากเกินไปแล้วว่ะ!"
"ใช่แล้ว อยากให้ออกจากบ้านแล้วเห็นทะเลสาบเอ๋อร์ไห่นั่นคือทำเลวิวทะเลระดับหนึ่งทั้งนั้น แต่ที่ดินแถวนั้นแพงหูฉี่ สร้างบ้านยังแทบจะต้องชิดขอบถนนเลย จะมีสนามใหญ่ให้แกได้เล่นอะไรกันล่ะ? แค่ลานเล็กๆ พอตัวก็ถือว่าฟุ่มเฟือยแล้ว!"
"เรื่องแสงแดดดีก็ต้องวัดดวงเอา หลายๆ บ้านโบราณเพื่อป้องกันลมและรักษาความอบอุ่น หน้าต่างเลยเปิดเล็ก ข้างในบ้านทั้งปีก็เย็นชื้น อยากให้สว่างสดใสก็ต้องไปทุนกำแพงเปลี่ยนหน้าต่างเอาเอง"
"ได้อย่างเสียอย่าง อยากได้ทั้งวิวทะเลสาบดีๆ แล้วก็สนามกว้างขวางแสงดี แบบนี้ทั่วทั้งเมืองไห่ตงเราก็หาร้านแบบนี้ไม่กี่หลังหรอกน่า!"
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ พูดกันออกมาตรงไปตรงมาจริงๆ
สวีจือโจวก็เข้าใจเหตุผลนี้ดี พอฟังคำพูดของทุกคนจบ ก็อดรู้สึกผิดหวังนิดๆ ในใจไม่ได้ หรือว่าตัวเองจะต้องยอมจำนนจริงๆ แล้วทิ้งข้อกำหนดข้อใดข้อหนึ่งไป?