ฟานยงจวินยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเรื่องนี้เข้าท่าจริง ๆ เขาอดไม่ไหวอีกต่อไป ตบขาตัวเองเสียงดัง ลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความแรง น้ำเสียงดังขึ้นกว่าที่ผ่านมาสองระดับ
“ดี!”
“ดีมาก!”
เขาหัวเราะเสียงดัง รอยย่นบนใบหน้ายกขึ้นจนเห็นได้ชัด ดีใจสุดขีด
“จือโจว ไอเดียของนายดีมาก! ดีมาก!”
“เรื่องนี้ต่อหมู่บ้าน ต่อเมือง ต่ออุตสาหกรรมวัฒนธรรมท่องเที่ยวของเมืองตาลีทั้งเมือง ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ที่ดี!”
“ฉันบอกนายเลย ไม่ต้องห่วง เรื่องนี้ทางเมืองสนับสนุนแน่นอน! สนับสนุนร้อยเปอร์เซ็นต์!”
ฟานยงจวินยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น เดินไปเดินมาสองรอบ แล้วหยุดลง มองไปที่สวีจือโจว: “พรุ่งนี้! พรุ่งนี้พอเริ่มทำงานฉันจะให้คนเตรียมเอกสาร ส่งเรื่องของนายขึ้นไปตรง ๆ! ฝ่ายผู้ใหญ่ฉันจะไปคุยให้เอง รับรองว่าเขียวตลอด!”
พอเขาพูดจบ หัวหน้าเมืองหลิวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ยิ้มตามแล้วพยักหน้าเป็นระยะ:
“ที่หัวหน้าว่าถูกต้อง เถ้าแก่สวี ถ้าบาร์แจ๊สของแกเปิดขึ้นมา หมู่บ้านเหวินปี้ของเราก็จะมีอีกหนึ่งการ์ดชื่อ ทางเมืองก็สนับสนุนเต็มที่ ถ้ามีอะไรต้องการก็พูดได้เลย”
ผู้ใหญ่บ้านนั่งอยู่อีกฝั่ง ยิ้มจนปากแทบปิดไม่ลง พยักหน้าเสริมไม่หยุด: “ต้องสนับสนุนสิ! ต้องสนับสนุน! เถ้าแก่สวีวางใจได้ ทางหมู่บ้านไม่มีปัญหาอะไร ที่ดิน เอกสาร พวกเราคณะกรรมการหมู่บ้านประสานงานให้เต็มที่!”
เจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ก็พูดกันคนละประโยคสองประโยค ล้วนเป็นคำพูดที่สนับสนุนทั้งนั้น