สวีจือโจวมองออกว่าเธอเป็นกังวล จึงยิ้มแล้วถามขึ้นว่า "เป็นอะไรไป? ยังมีคำถามอื่นอีกหรือ"
หญิงสาวใช้ถ้อยคำอย่างไตร่ตรอง แต่น้ำเสียงจริงใจ เป็นห่วงเขาจริง ๆ ว่า "ฉันแค่อยากเตือนเธอว่า หมาตัวนี้มันมีเจ้าของนะ ไม่ใช่หมาไม่มีเจ้าที่ไหน มันเป็นของปู่หลี่ ถ้าเธอเสียเงินรักษามัน แล้วต่อมาปู่หลี่เปลี่ยนใจ กลับมาขอหมา เธอก็จะเสียทั้งเงินเสียทั้งหมา เสียเปรียบมากเลย"
พอได้ยินแบบนั้น สวีจือโจวก็เข้าใจความหมายของเธอทันที
จริงด้วย ในยุคนี้คนเรามีสารพัดแบบ หลายคนทิ้งสัตว์เลี้ยง พอคนอื่นเสียเงินรักษาจนหายดี เลี้ยงจนเชื่องแล้ว ก็กลับมาหน้าด้านขอคืน เรื่องแบบนี้เกิดได้บ่อยเหลือเกิน
เขาไม่อยากเหนื่อยออกแรงช่วยหมา เสียเงินค่ารักษา สุดท้ายต้องมาโต้เถียงกันเป็นเรื่องเป็นราวกับใคร
คิดอยู่สองวิ สวีจือโจวก็มีวิธีในทันที มองไปที่หญิงสาวแล้วพูดว่า "เธอพูดถูก เอาไว้ก่อนดีกว่า เธอช่วยพามันไปตรวจและจัดการรักษาก่อน ส่วนที่อยู่ของปู่หลี่ เธอส่งมาให้ฉันหน่อย ฉันจะไปหาเขาสักหน่อย พูดเรื่องให้ชัดเจน"
"ได้"
หญิงสาวพยักหน้ารับทันที หยิบโทรศัพท์ออกมาส่งที่อยู่ละเอียดให้สวีจือโจว จากนั้นก็ยื่นมือไปรับเจ้าลูกหมาสีทองมากอดไว้อย่างอ่อนโยน แล้วหันหลังเดินเข้าไปในห้องตรวจเพื่อเตรียมตรวจ
สวีจือโจวไม่รีรอ เดินออกจากร้านสัตว์เลี้ยง ขี่จักรยานตรงไปยังตลาดสดเมืองไห่ตงตามที่อยู่
ตลาดสดเป็นที่ที่พลุกพล่านที่สุดในเมือง คนเยอะมาก สองข้างทางล้วนเป็นพ่อค้าแม่ค้าตั้งแผง ขายผัก ขายเนื้อ ขายของแห้ง มีครบทุกอย่าง