เพิ่งผ่านบ่ายสามมาได้ไม่นาน
สวีจือโจวพาเสี่ยวเจียง เจ้าเหวินหยวน หงเจิ้น และคนอื่น ๆ ขึ้นรถบัสรับส่ง มุ่งหน้าไปยังสนามย่อยที่จัตุรัสวัฒนธรรมเมืองไห่ตง
วันนี้เป็นวันสุดท้ายของเทศกาลดนตรี ตามกำหนดการที่วางไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขาต้องแสดงที่สนามย่อยให้นานขึ้นอีกหน่อย
ตอนนี้สนามหลักที่หมู่บ้านเหวินปี้มีผู้เข้าชมแตะขีดจำกัดความปลอดภัยที่สองหมื่นคนไปนานแล้ว ประตูกั้นจำกัดการแพร่กระจายปิดลงตั้งแต่เช้า ไม่อนุญาตให้นักท่องเที่ยวหน้าใหม่เข้าหมู่บ้านอีก
ผู้คนที่ยังทยอยเดินทางมาไม่ขาดสายถูกจัดให้ไปยังสนามย่อยฝั่งเมืองไห่ตง เมื่อนับรวมกันแล้ว มีคนอยู่ในลานเกือบสามหมื่นคน ผู้คนเบียดเสียดกันแน่นขนัด มองไปทางไหนก็เห็นแต่เงาคนทะมึนเต็มไปหมด
รถบัสเพิ่งแล่นมาถึงทางเข้าด้านข้างลานซึ่งเป็นทางเข้าหลังเวที ยังจอดไม่สนิทดี เสียงตะโกนโห่ร้องจากข้างนอกก็ดังสนั่นราวกับคลื่นซัดสาด ไล่กันมาไม่ขาดสาย แม้จะอยู่ในรถก็ยังได้ยินชัดเจนผ่านกระจกรถ
“เถ้าแก่สวี!”
“เสี่ยวเจียง!”
“เจ้าเหวินหยวน!”
เหล่าหนุ่มสาวมองภาพผู้คนเนืองแน่นราวกับภูเขามหาสมุทรอยู่ด้านนอก เลือดในกายพลันพลุ่งพล่านตามไปด้วย ต่างจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย เตรียมไมโครโฟนกับเนื้อเพลงในมือ สูดหายใจลึก ๆ ก่อนทยอยลงจากรถแล้วมุ่งหน้าไปหลังเวที
การจัดกิจกรรมที่สนามย่อยวันนี้แตกต่างจากหลายวันก่อนอยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้การแสดงที่สนามย่อยส่วนใหญ่จะเป็นนักร้องคนเดียวขึ้นเวทีร้องเพลงทีละเพลงต่อเนื่องกันไป แต่วันนี้สวีจือโจวตั้งใจปรับรายการใหม่ เกือบทั้งหมดเป็นการร้องประสานเสียงคู่ บางช่วงก็มีสามคนร้องด้วยกัน แม้เพลงใหม่ที่จะร้องคืนนี้ยังไม่เปิดเผยล่วงหน้า แต่เพลงที่ร้องตอนนี้ล้วนเป็นเพลงเก่า ทว่าพอคนกลุ่มนี้ขึ้นไปยืนบนเวที บรรยากาศก็พลันคึกคักขึ้นมาทันที
เสี่ยวเจียงจับคู่กับหยวนไฉ่ผิง เสียงร้องสองแบบที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงมาปะทะประสานกัน ทั้งอ่อนโยนและแฝงพลังแหบพร่าอยู่เล็กน้อย เจ้าเหวินหยวนดึงหวังฉีฮุยมาร้องด้วยกัน เพลงร้องประสานเสียงสุดฮึกเหิมปลุกอารมณ์คนทั้งลานให้ลุกโชนขึ้นมาโดยตรง ส่วนคู่ของหงเจิ้นกับเจิ้งข่ายหมิงนั้นให้อารมณ์ผ่อนคลายและเยียวยาจิตใจมากกว่า