สวีจือโจว[TBC1] มองดูทิวทัศน์เมืองยามค่ำคืนที่พลุกพล่านนอกหน้าต่าง แล้วจมดิ่งลงสู่ความสับสนว้าวุ่นอีกครั้ง
ความคิดนับพันวนเวียนไปมาในหัว ปะทะกันไม่รู้จบ จนไม่มีคำตอบที่แน่ชัดสักข้อ
เมืองนอกหน้าต่างยังคงคึกคัก แสงไฟระยิบระยับ รถราแน่นขนัด บ้างก็ดังปังข้ามคืน ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดอย่างราบรื่น บ้างก็พยายามเงียบ ๆ แล้วจบลงด้วยความธรรมดา บ้างก็ได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ รุ่งเรืองไร้ขีดจำกัด บ้างก็แพ้ทั้งกระดาน แล้วจากไปอย่างมืดมน
เมืองที่ฟุ้งเฟ้อใบนี้ รองรับความทะเยอทะยานและความฝันของผู้คนนับไม่ถ้วน และก็บดขยี้ความคาดหวังและความทุ่มเทของคนอีกนับไม่ถ้วนเช่นกัน
เขาไม่รู้ตัวเลยว่าได้ยืนอยู่หน้าหน้าต่างมานานแค่ไหน
เขารู้สึกขาชา เอวก็เริ่มเมื่อย พอจะถอยหลังหนึ่งก้าว ความทรงจำเก่า ๆ ชุดหนึ่งก็พุ่งเข้ามาในหัวอย่างกระทันหัน ราวกับมีคนเอาเทปบันทึกภาพเก่า ๆ ยัดใส่หัวของเขาโดยตรง
นั่นเป็นเรื่องในชาติก่อน ตอนที่บริษัทของเขารับออเดอร์ก้อนโตมูลค่าสามล้านกว่า ๆ เข้ามา
วันนั้นพอเงินก้อนสุดท้ายโอนเข้าบัญชี สวีจือโจวก็วิ่งพรวดออกจากออฟฟิศ ตะโกนใส่พนักงานเจ็ดแปดคน[TBC2] นั้นว่า “ฟังนะทุกคน! รีบคิดเลยว่าสุดสัปดาห์นี้จะไปเที่ยวที่ไหน! ฉันเลี้ยงเอง! อยากไปไหนไปกัน! อยากเล่นอะไรเล่นกัน! ทั้งหมดฉันจ่าย!”
พอคำพูดนั้นหลุดออกมา ทั้งออฟฟิศก็ระเบิดเสียงเฮข้ามช็อตไปเลย
พนักงานเจ็ดแปดคน[TBC2] นั้นทั้งหัวเราะทั้งกรี๊ด บ้างก็ทุบโต๊ะ บ้างก็กระโดดลุกจากเก้าอี้ บ้างก็เริ่มเปิดมือถือหาข้อมูลร้านอาหารและสถานที่เที่ยวแล้ว
หลายคนรวมกลุ่มกันนั่งคุยจ้อกันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็ตกลงกันว่าจะไปปิ้งย่างแถวชานเมือง ถูกและเป็นอิสระดี ปิ้งย่างกินกับเบียร์ ใคร ๆ ก็มีความสุข
สวีจือโจวยิ้มแล้วหันหลังเดินกลับเข้าออฟฟิศ พอเดินถึงประตูฝีเท้าก็ชะงักกะทันหัน เสียงคุยกันเบา ๆ ข้างหลังก็ลอยเข้าหูเขา
“จริง ๆ ฉันอยากไปแคว้นหยุนหนาน[MUST NOT BE LEFT] เมืองต้าหลี่[TBC3] เที่ยวสักครั้ง ได้ยินว่าทะเลเอ้อไห่[TBC4] ตรงนั้นสวยสุด ๆ ที่พักก็สบายมากด้วย แต่ก็ไกลเกินไป ค่าใช้จ่ายก็สูง ฉันเลยไม่กล้าพูด”