ความอ่อนโยนเล็กๆ น้อยๆ ที่เคยถูกบดบังด้วยชื่อเสียงและผลประโยชน์ ความจริงใจอันบริสุทธิ์และเร่าร้อน ช่วงเวลาเหล่านั้นที่เคยร่วมกันไล่ตามความฝัน ทุกสิ่งตอนนี้ทะลุผ่านฝุ่นของความทรงจำ ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจนในความคิดของเธอ
จู่ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ ความเจิดจ้าที่เธอมีในวันนี้ ไม่เคยได้มาง่ายๆ เลย ชายคนนั้นต่างหากที่ทุ่มเทพรสวรรค์ เส้นสาย เวลา และหัวใจที่มี ลงมือปั้นเธอขึ้นสู่บัลลังก์ด้วยตัวเองทีละเล็กทีละน้อย
ผ่านไปนาน ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์สูดหายใจลึกๆ ทำลายความเงียบสงัดในห้องประชุม สายตามุ่งมั่นมองไปที่เหอหมาน
“พี่หมาน ตอนนี้วิธีแก้ไขทุกอย่างไร้ประโยชน์แล้ว กระแสวิพากษ์วิจารณ์หลุดการควบคุมไปโดยสิ้นเชิง อยากลดความเสียหาย วิธีเดียวคือแก้ที่ต้นตอ”
เหอหมานเงยหน้าขึ้น เสียงแหบพร่า “ต้นตออะไร? แก้ยังไง?”
“หาสวีจือโจว” ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์น้ำเสียงเคร่งขรึม ชัดทุกคำ “ต้องให้สวีจือโจวโพสต์ลบเอง หยุดการลุกลาม และออกมาชี้แจงความเข้าใจผิดทั้งหมดให้กระจ่าง ถึงจะประคองสถานการณ์ไว้ได้”
คำพูดนี้ทำให้เหอหมานเงียบไปทันที
เธอคิดไม่ถึงเลยว่า วกวนไปมา สุดท้ายก็ต้องกลับมาที่ปัญหาเดิม
ผู้อำนวยการฝ่ายประชาสัมพันธ์พูดต่อ น้ำเสียงมีความไม่พอใจและจนใจปนกัน “พี่หมาน ก่อนหน้านี้เราเหลิงเกินไป คุณประเมินความหมกมุ่นของสวีจือโจวที่มีต่อจืออี้สูงเกินไป เราคิดว่าเขารักอย่างต่ำต้อย ยอมถอยให้ แม้จะโดนทำร้ายก็ไม่กล้าพูด เลยกล้าจัดฉากชี้นำมติมหาชน แผ่ข่าวเสีย กลั่นแกล้งกดดันไปตามอำเภอใจ”