บรรยากาศในห้องประชุมตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง สายตาของเหล่าผู้บริหารระดับสูงทุกคนต่างจับจ้องไปที่เฉินจืออี้เป็นจุดเดียว ทำให้เธอรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เหอหมานยิ่งร้อนใจแทบจะทนไม่ไหว คิ้วขมวดมุ่นแน่น น้ำเสียงร้อนรนเร่งเร้าเสียงดัง:"โทรหาเลยสิ โทรออกเลย! ตอนนี้อย่าไปสนใจหน้าตาเสียหายอะไรทั้งนั้น ที่สำคัญที่สุดคือต้องรักษาอาชีพการงานเอาไว้ให้ได้!"
มาถึงตอนนี้ เหอหมานก็เริ่มแตกตื่นสุดขีดไปด้วยเช่นกัน
ความเร็วในการแพร่กระจายของกระแสสังคมนั้นกดเอาไว้ไม่อยู่จริง ๆ ยิ่งรอไปทุก ๆ นาที ชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของเฉินจืออี้ในสายตาชาวเน็ตก็ยิ่งพังทลายลงไปอีกขั้น ฝั่งแบรนด์ต่าง ๆ เริ่มส่งข้อความเข้ามาสอบถามเป็นระลอก ถ้าปล่อยไว้อีก ค่าเสียหายจากการผิดสัญญาก้อนมหาศาลและทรัพยากรที่สูญเสียไป ไม่มีใครกล้ารับผิดชอบไหว
เฉินจืออี้กัดริมฝีปาก ไม่ลังเลอีกต่อไป กดเข้าแอปวีแชทแล้วโทรออกไปทันที
เสียงเรียกเข้าในหูฟัง ดังชัดเจนผิดปกติท่ามกลางห้องประชุมที่เงียบสงัด
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง... ดังไปทั้งหมดกว่าสิบครั้ง สุดท้ายก็ตัดสายอัตโนมัติ หน้าจอดีดคำสี่คำเย็นชาขึ้นมา: ไม่มีผู้รับสาย
ปลายนิ้วของเฉินจืออี้แข็งทื่อไปชั่วขณะ แววตาเต็มไปด้วยความตะลึง
สวีจือโจวในอดีต ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ไม่ว่าเขาจะยุ่งแค่ไหน หรือดึกแค่ไหน ขอแค่เป็นข้อความของเธอ เป็นสายจากเธอ เขาจะตอบและรับสายทันทีเสมอ ต่อให้กำลังทำเพลงดึกดื่นก็จะหยุดงานตรงหน้าเพื่อตอบเธอเป็นคนแรก
เธอไม่ยอมแพ้ รีบกดโทรออกอีกครั้ง
ผลลัพธ์เหมือนเดิม หลังจากเสียงเรียกเข้ายาวนาน ก็ยังไม่มีผู้รับสายอีก
"โทรต่อไปสิ!" เหอหมานที่อยู่ด้านข้างร้อนใจจนกระทืบเท้า น้ำเสียงยิ่งบีบคั้นหนักขึ้น:"อย่าหยุด! โทรไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาจะรับสาย!"