สวีจือโจวเปลี่ยนน้ำเสียง พร้อมรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า น้ำเสียงผ่อนคลายลงไม่น้อย
"อาจี๋ พอดีฉันมีความคิดหนึ่ง อยากให้แกฟังหน่อยไหม?"
อาจี๋เงยหน้าขึ้น ยังมีแววสับสนและความแดงระเรื่อในดวงตา เสียงแหบพร่า: "อะไร?"
"เมื่อกี้ฉันกลับมาจากคณะกรรมการหมู่บ้าน ผู้อำนวยการฟั่น นายอำเภอ รวมถึงผู้ใหญ่บ้านและคนอื่นๆ กำลังประชุมกันดึกดื่น เคาะแผนพัฒนาหมู่บ้านเหวินปี้ในระยะต่อไปได้แล้ว"
สวีจือโจวพูดไปเรื่อยๆ เล่าแผนการล่าสุดให้ฟังอย่างชัดเจนและตรงไปตรงมา
"ต่อไป ทางเมืองและทางอำเภอจะสนับสนุนหมู่บ้านเหวินปี้ของเราอย่างเต็มที่ ปั้นที่นี่ให้เป็นต้นแบบวัฒนธรรมท่องเที่ยวของตาลี หลังจากนี้จะปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกด้านวัฒนธรรมท่องเที่ยวให้ครบครัน จัดเทศกาลดนตรีลั่วเซี่ยเป็นประจำ สร้างตลาดนัดงานฝีมือวัฒนธรรมชนชาติไป๋ สร้างทางเดินชมทะเลครึ่งภูเขา รวมถึงเชื่อมต่อกับหมู่บ้านโดยรอบ เปิดเส้นทางท่องเที่ยวให้ทั่วถึง"
"อีกไม่นานนักท่องเที่ยว อินฟลูเอนเซอร์ บล็อกเกอร์ท่องเที่ยวจากทั่วประเทศจะหลั่งไหลเข้ามาหมู่บ้านเหวินปี้จำนวนมาก เกสต์เฮาส์ ร้านอาหาร งานฝีมือ ผลผลิตทางการเกษตรในหมู่บ้านจะกลับมาคึกคักเต็มรูปแบบ ชาวบ้านจะออกแผงขายของ โชว์ฝีมือ ขายของดีประจำถิ่น ธุรกิจวัฒนธรรมท่องเที่ยวออฟไลน์และเศรษฐกิจจริงของทั้งหมู่บ้านจะเติบโตแบบก้าวกระโดด"
เขาพูดถึงภาพความเจริญในอนาคตอย่างเป็นระบบ ทุกประโยคตรงกับแผนที่ทางการกำหนดไว้ ไม่มีการพูดเกินจริงแม้แต่น้อย