เสียงของเขาพูดออกมาได้เพียงไม่กี่คำก็ติดแหบไปด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ อารมณ์ที่อัดอั้นมาหลายเดือนในที่สุดก็ทนไม่ไหว น้ำตาไหลร้อนผ่าวไหลลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยตามมุมตา
ไม่ใช่การร้องไห้เพราะความอึดอัดใจ และไม่ใช่การร้องไห้เพราะความพ่ายแพ้ แต่เป็นน้ำตาแห่งความโล่งอกของคนที่กำลังจมอยู่ในหุบเหวแห่งความสิ้นหวัง จู่ ๆ ก็คว้าฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้
ไม่กี่เดือนก่อน เขาหลบซ่อนตัวเร่ร่อนไปตามเมืองต่าง ๆ ไม่กล้าโทรหาที่บ้าน ไม่กล้าติดต่อเพื่อนฝูง คิดว่าชีวิตตัวเองคงจมปลักแบบนี้ไปตลอด คิดว่าความสามารถที่มีอยู่ทั้งหมดไร้ค่า หมดโอกาสที่จะพลิกฟื้นขึ้นมาอีกแล้ว แต่คืนนี้ แค่บทสนทนาที่เปิดใจกันในยามดึกดื่น สวีจือโจวกลับชี้จุดแข็งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่เคยนึกถึงให้เห็นทีละข้อ แล้วยังวางเส้นทางที่ทำได้จริงทั้งเส้นไว้ตรงหน้าเขาอีกด้วย
หนุ่มน้อยวัย 25 ปี ที่ถูกหักหลัง ถูกชีวิตกดหัวจมดินบดขยี้มาครึ่งปีใหญ่ ในที่สุดค่ำคืนนี้ก็ได้เห็นแสงสว่างริบหรี่อยู่ปลายทางข้างหน้า ความขมขื่น ความไม่ยอมจำนน และความดีใจสุดขีดที่อัดแน่นมานาน ผสมปนเปกันจนกลายเป็นน้ำตา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด หล่นลงกระทบพื้นซีเมนต์ของระเบียง
"ผมไม่อยากหนีไปทั้งชีวิตแบบไม่เอาอะไรเลย! ผมไม่อยากกลับบ้านอย่างน่าอับอายให้พ่อแม่ต้องเป็นห่วง ผมไม่อยากให้ประสบการณ์ที่ผ่านมาทั้งหมดต้องสูญเปล่า! ผมอยากคว้าโอกาสนี้ไว้ ผมอยากเอาของดี ๆ ในหมู่บ้านเหวินปี้เหล่านี้ไปขายให้ทั่วประเทศ ผมอยากลุกขึ้นยืนใหม่..."
ยิ่งพูดยิ่งปะติดปะต่อไม่ถูก เสียงสะอื้นติดอยู่ที่ลำคอ ช่วงท้าย ๆ ของประโยคแตกกระจายไปกับเสียงร้องไห้จนฟังไม่รู้เรื่อง
สวีจือโจวเห็นเขาก้มตัวคำนับเป็นเชิงขอบคุณ รีบลุกจากเก้าอี้นอน เดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป วางลงบนไหล่ทั้งสองข้างของอาจี๋ แล้วยกขึ้นเบา ๆ พยุงให้เขาตั้งตรงขึ้นมา
"พอแล้วพอ ไม่ต้องคำนับใหญ่ขนาดนั้น" สวีจือโจวพูดด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ปลายนิ้วตบไหล่เขาเบา ๆ "เรื่องแค่นี้เอง พรุ่งนี้เช้าเธอตามฉันไปที่คณะกรรมการหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้าน ผู้อำนวยการฟั่นเขาอยู่กันครบ เรื่องนี้ฉันจัดการประสานงานให้เธอแบบจบ ๆ ไปเลย วางใจได้"