ราตรีลึกลงทุกขณะ แต่ความคึกคักที่ลานตากข้าวหมู่บ้านเหวินปี้กลับยิ่งทวีขึ้นเรื่อย ๆ
การแสดงบนเวทีของเทศกาลดนตรีเพิ่งปิดฉากลง กิจกรรมเต้นรำรอบกองไฟที่เต็มไปด้วยบรรยากาศสนุกสนานก็ดำเนินต่อทันที
กองไฟหลายกองลุกโชน เปลวแสงสีเหลืองอบอุ่นส่องสว่างทั่วลานโล่ง ผู้เฒ่าผู้แก่ชาวไป๋ในท้องถิ่นเป่าซานเสียนและตีกลองแปดเหลี่ยม ท่วงทำนองพื้นบ้านอันร่าเริงก้องไปทั่วฟ้ายามค่ำ นักท่องเที่ยวนับพันจับมือกันเป็นวงกลมหลายชั้น โยกตัวเบา ๆ และหัวเราะไปตามจังหวะกลอง สายลมยามค่ำพัดพาความเป็นมนุษย์กับเสียงหัวเราะครื้นเครงกระจายไปทั่วหมู่บ้านเหวินปี้
ทุกคนต่างดื่มด่ำกับบรรยากาศครึกครื้นผ่อนคลายนี้ จนไม่อยากกลับก่อนเวลา
มีเพียงสวีจือโจวที่ไม่ได้อยู่ร่วมปาร์ตี้ก่อกองไฟกลางคืน
เขากำชับเสี่ยวเจียง เจ้าเหวินหยวน และคนอื่น ๆ สั้น ๆ ให้ช่วยดูแลปฏิสัมพันธ์กับนักท่องเที่ยวและรักษาบรรยากาศในงานให้ดี จากนั้นก็หันหลังเดินออกจากลานตากข้าวที่กำลังครึกครื้น มุ่งหน้าไปยังคณะกรรมการหมู่บ้านตามหลังเฉินยงหมิง
ระหว่างทางมีผู้คนเดินกันไม่น้อย ล้วนเป็นนักท่องเที่ยวที่ยังไม่อยากให้ค่ำคืนนี้จบลง มีคนจำสวีจือโจวได้เป็นระยะ ๆ จึงยิ้มโบกมือทักทาย บางคนอยากเข้ามาถ่ายรูปด้วย แต่เขาก็ยิ้มอย่างสุภาพและปฏิเสธไป
เฉินยงหมิงเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้าเร่งรีบเล็กน้อย สีหน้าดูจริงจังขึ้นมา
“จือโจว คืนนี้ลำบากคุณแล้ว” เขาหันมามองสวีจือโจว เอ่ยเสียงเบา “คุณครูเหอมาถึงเมืองไห่ตงตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว บอกว่าอยากพบคุณโดยเฉพาะ”
สวีจือโจวรู้ดีว่าคุณครูเหอที่เฉินยงหมิงพูดถึงคือเหอจัวเซิน ศิลปินอาวุโสระดับชาติ
อีกฝ่ายเป็นผู้มีทั้งคุณธรรมและฝีมือ อุทิศตนทำงานเพื่อสังคมในชนบทมาหลายสิบปี ลงมือทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านและพื้นที่ภูเขาของหยุนหนานมากมาย อีกทั้งยังตอบรับว่าจะมาแบบกะทันหันเพื่อขึ้นเวทีปิดเทศกาลดนตรีในวันพรุ่งนี้ และร้องเพลง “แดนมรกตใต้เมฆฉัพพรรณ” ที่แต่งขึ้นเพื่อโอกาสนี้โดยเฉพาะ