กระแสความร้อนแรงและปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ตามมา แพร่ไปถึงหูของผู้ใหญ่บ้านไม่ช้า
ผู้ใหญ่บ้านดีใจจนตบขาตัวเองดังป๊าบ
“สวีจือโจวคนนี้! เก่งจริง ๆ!” ผู้ใหญ่บ้านยกชาขึ้นจิบ ใบหน้าเปื้อนยิ้ม หันไปพูดกับป้าวัง “ดูสมองเขาสิ ให้ข้าวฟรี ดูแลทั้งมื้อกลางวันมื้อเย็น กินอาทิตย์เดียวก็ทำให้หมู่บ้านเราเป็นที่รู้จัก คนอื่นเปิดเกสต์เฮาส์คิดแต่จะขึ้นราคาหากำไร เขากลับคิดว่าทำยังไงให้คนมาหา”
ป้าวังยิ้มพยักหน้าเห็นด้วย: “ใช่สิ คุณดูช่วงนี้หมู่บ้านเหวินปี้เราคึกคักขนาดไหน ปีก่อน ๆ ฤดูนี้คนเยอะขนาดนี้ที่ไหน ตอนนี้ถนนเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวลากกระเป๋า แม้แต่ป้าขายไส้กรอกปิ้งหน้าหมู่บ้านก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า”
ผู้ใหญ่บ้านวางถ้วยชาลง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปลื้มปีติ: “คึกคักดีแล้วไง! หมู่บ้านเราขาดแค่ความคึกคักแบบนี้เอง เมื่อก่อนช่วงโลว์ซีซัน ถนนไม่มีแม้เงาคน เดี๋ยวนี้เธอดูสิ เพิ่งเดือนสามเอง คึกคักราวกับไฮซีซัน ถ้าสวีจือโจวทำแบบนี้ได้อีกสักสองสามไอเดีย การท่องเที่ยวหมู่บ้านเหวินปี้เราไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ดังไปทั้งตาลี”
ป้าวังได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มเสริมอีกประโยค: “งั้นก็เยี่ยมไปเลย! ตอนนั้นคนในหมู่บ้านเราไม่ต้องหนีออกไปทำงานไกล ๆ กันแล้ว หาเงินได้ที่หน้าบ้านตัวเอง แค่นี้ก็ดีแล้ว”
ผู้ใหญ่บ้านยิ้มกริ่มพยักหน้า ในใจเริ่มคิดแผนไว้ว่าอีกวันต้องเลี้ยงข้าวสวีจือโจวสักมื้อ เพื่อขอบคุณเขาอย่างจริงใจ
ตอนเที่ยง หลัวฟานแบกถังสแตนเลสใบใหญ่กลับมา
หลินเต๋อกุ้ยกับเฉินหยงฝูวุ่นวายอยู่ในครัวอย่างคึกคัก
พอถึงเวลาสิบเอ็ดโมงกว่า แขกชุดแรกก็ทยอยมาถึง
พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนที่ย้ายมาจากฝั่งไห่ซีตั้งแต่เช้าวันนี้ บางคนนั่งรถมาจากเมืองเก่า บางคนเช่ารถไฟฟ้าขี่มาเอง ควบไปตามถนนรอบทะเลสาบฝั่งตะวันออก อาบแดดรับลม พอถึงหมู่บ้านเหวินปี้เก็บสัมภาระเรียบร้อย กำลังจะออกไปหาข้าวกิน พนักงานต้อนรับหน้าการ์ดก็พูดประโยคเดียวจนทุกคนตะลึง——