สวีจือโจวหยุดคิดเล็กน้อย "ห้องเต็มแล้ว?"
"เต็มแล้ว! ไม่เหลือแม้แต่ห้องเดียว!" เสียงเถ้าแก่จ้าวดังขึ้นสูงขึ้นอีกนิด "เมื่อคืนตอนผมเช็คระบบหลังบ้านถึงกับงงเลย บ้านไห่ตงเสี่ยวจู้ของผมสามวันนี้เต็มหมด แล้วอีกสัปดาห์ข้างหน้าเหลือแค่สองห้อง! ของบ้านลี่ข้าง ๆ ยิ่งเวอร์ไปใหญ่ จองถึงสิ้นเดือนหน้าเลย! เกสต์เฮาส์เล็ก ๆ ในหมู่บ้านที่ปกติอัตราเข้าพักไม่ถึงครึ่ง ตอนนี้เต็มหมดทุกที่!"
สวีจือโจวฟัง สีหน้าก็ค่อย ๆ เปลี่ยนจากงงเป็นกระจ่าง แล้วก็กลายเป็นขำ ๆ ไปเลย
เถ้าแก่จ้าวยังพูดต่อ "คนเขามาแล้ว จะให้กลับไปเลยก็คงไม่ได้ บ้านพักแสงยามเย็นก็ไม่ได้พัก ก็เดินเล่นแถวหมู่บ้านเหวินปี้ไปเรื่อย เห็นเกสต์เฮาส์อื่นสภาพก็ดี คนเยอะเลยจองกันตรงนั้นเลย พูดไปพูดมาก็เป็นเพราะกระแสจากนายนี่แหละ! พวกเราทุกคนได้อาศัยนายด้วย อยู่ ๆ จะให้รับฟรี ๆ ก็คงไม่ไหว ทุกคนเลยตกลงกันว่า จะส่งของกินมาให้หน่อย ถือเป็นขอบคุณ"
พูดถึงตรงนี้เถ้าแก่จ้าวก็ลดเสียงลงเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มที่เก็บไม่อยู่ "โดยเฉพาะบ้านสองสามหลังที่ตอนนั้นเคยทำตัวไม่ดีกับนาย นายยังจำได้ไหม? พวกที่ตอนแรกไม่ยอมเซ็นชื่อให้ นายรู้ไหม เช้านี้ส่งของกันมาอย่างกับใจกว้างอะไรขนาดนั้น! แทบอยากจะยกตลาดสดมาให้ทั้งตลาดเลย ผมดูท่าพวกเขาก็รู้สึกเกรงใจเหมือนกัน เลยถือโอกาสนี้ชดเชยความสัมพันธ์กันหน่อย"
สวีจือโจวได้ยินถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะออกมาหนึ่งครั้งไม่ได้ ท่าทีตอนนั้นของเหล่าเถ้าแก่กับท่าทีวันนี้เทียบกันแล้ว ต่างกันสุดขั้วจริง ๆ
เถ้าแก่จ้าวยังพูดต่อ "นายอย่าปฏิเสธเลย นี่มันตกลงกันทั้งหมู่บ้าน ไม่ใช่ผมคนเดียวตัดสินใจ แล้วอีกอย่าง นายเพิ่งเปิดร้านใหม่ ห้องครัวยังไงก็ขาดนู่นขาดนี่ เก็บของไว้เยอะ ๆ ไม่มีทางผิดแน่"