สวีจือโจวหยุดฝีเท้าลง แล้วหันกลับมา
ในลานบ้านค่อย ๆ เงียบลง ทุกคนรอให้เขาออกปาก
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยืนอยู่ใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่น ๆ แล้วพูดว่า "เรียกว่าไชโยว์"
"ไชโยว์? ทำไมต้องเรียกว่าไชโยว์?"
"ใช่สิ นี่ไม่ได้พูดถึงพี่ลิงเหรอ?"
"ไช่โยว์แปลว่าอะไร? ไปท่องเที่ยวทางตะวันตก?"
"เจ้าของร้านช่วยอธิบายหน่อยสิ!"
สวีจือโจวมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยเบื้องล่าง มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น จงใจชะลอจังหวะการพูด แล้วพูดทีละคำ "เพราะพี่ลิงต้องคุ้มครองคนหนึ่งที่ไปขอคัมภีร์ เดินทางไปยังตะวันตกเพื่อเอาคัมภีร์ ระหว่างทางมุ่งหน้าไปทางตะวันตกตลอด ข้ามเขา ลุยน้ำ ปราบปีศาจ กำจัดมาร ยังอีกไกลมาก นี่เพิ่งจะเริ่มต้นเอง"
เขาหยุดเล็กน้อย "เรื่องราวยังอีกยาวไกล"
คำพูดนี้ออกไป ทุกคนด้านล่างแตกฮือทันที
"ขอคัมภีร์? ขอคัมภีร์แปลว่าอะไร?"
"นี่แค่จุดเริ่มต้นเหรอ?!"
"ฉันบอกแล้วไงว่าพี่ลิงเก่งขนาดนี้ จะอยู่แค่ภูเขาฮวาโก้วได้ยังไง!"
"คนที่ไปขอคัมภีร์คือใคร เจ้าของร้าน พูดให้ชัดก่อนสิถึงจะไปได้!"
สวีจือโจวหัวเราะลั่น แล้วหันหลังวิ่งออกไป ฝีเท้าเร็วราวกับหนีเอาชีวิตรอด ไม่ผอมที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ พอได้ยินเสียงเขาวิ่ง สะดุ้งตื่นทันที ลุกขึ้นยืน ขาสั้นทั้งสี่ขยับได้ไวมาก วิ่งต้อย ๆ ตามหลังเขาไปที่ลานหลัง
ทุกคนเห็นท่าทางหนีหัวซุกหัวซุนแบบนี้ก็ขำจนไม่รู้จะขำยังไง มีคนตะโกนเรียกตามหลังเขาว่าเจ้าของร้านกลับมาก่อน แต่เห็นเพียงแผ่นหลังกับก้อนขนสีเหลืองเล็ก ๆ หายไปตรงประตูลานหลัง
ในลานบ้านมีเสียงหัวเราะระลอกแล้วระลอกเล่า บางคนส่ายหน้าด้วยความจนใจ บางคนยังเถียงกับคนข้าง ๆ ว่าคนที่ไปขอคัมภีร์คือใคร บางคนเก็บโทรศัพท์แล้วเริ่มเดินออกไปแล้ว