เรื่องยอดความนิยมแบบนี้ พอมันขึ้นมาแล้ว ก็ยากที่จะร่วงลงไป
ยิ่งบ้านพักแสงยามเย็นทำอาหารกลางวันและเย็นฟรีติดกันทั้งสัปดาห์ อย่าว่าแต่นักท่องเที่ยวในหมู่บ้านเหวินปี้เลย ยังดังไปถึงคนในหมู่บ้านข้าง ๆ หลายคนได้ยินข่าวถึงกับขี่จักรยานยนต์มาขอข้าวกินฟรี กินเสร็จก็ไม่ยอมไป นั่งยอง ๆ อยู่บนบันไดลานหน้าบ้าน เล่นมือถือรอฟังเล่านิทานตอนกลางคืน
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป วิดีโอเกี่ยวกับบ้านพักแสงยามเย็นบนติ๊กต็อก อย่างน้อยก็มีเป็นพัน ๆ คลิป
มีคลิปถ่ายบทกวีบนกำแพงลาน มีคลิปถ่ายหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของห้องพัก มีคลิปถ่ายวิวพระอาทิตย์ตกเหนือเขาซังซานจากราวระเบียงชั้นบน มีคลิปถ่ายวิวกลางคืนบนลานดาดฟ้า มีคลิปถ่ายชามใหญ่นับสิบเรียงรายอาหารบุฟเฟ่ต์ในครัว แถมยังมีคนตั้งใจถ่ายเจ้าไม่ผอมนอนผึ่งแดดหน้าประตูบ้าน พร้อมคำบรรยายว่าเป็นสมบัติคู่บ้านของบ้านพักแสงยามเย็น
วิดีโอเยอะ เข้าก็เริ่มนิ่ง
แค่มีคนค้นหาเกสต์เฮาส์ที่ตาลี ค้นหากระจาย กับค้นหาเมืองไห่ตง จะต้องมีคนพูดถึงบ้านพักแสงยามเย็นในคอมเมนต์แน่นอน
ต่อให้คนโพสต์ถามว่าแถวเมืองเก่ามีอะไรกินอร่อย ๆ ใต้คอมเมนต์ก็ต้องมีคนโผล่มาว่า: “ลองไปบ้านพักแสงยามเย็นที่หมู่บ้านเหวินปี้สิ เจ้าของใจดี นิทานก็สนุก”
งง ๆ อยู่นั่นแหละ แต่ดังขนาดนี้จริง ๆ
ส่วนคนที่มาท่องเที่ยวตาลีจริง ๆ ต่อให้ไม่ได้พักที่หมู่บ้านเหวินปี้ ก็ต้องเผื่อเวลาครึ่งวันมาเดินดูให้เห็นกับตา
บางคนเช่ามอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าขี่มาจากเมืองเก่า โดนแดดเผาตลอดทางตามถนนเลียบทะเลฝั่งตะวันออก แต่พอยืนอยู่หน้าเหลารั้วลานนอก เห็นทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ เขาซังซาน และพระอาทิตย์ตกในวินาทีนั้น มีเพียงคำเดียวที่พูดออกมา: คุ้ม