เจ้าของร้านก้มหน้าก้มตาคำนวณอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่แทบจะประจบประแจง:“ปกติเรารับจ้างย่างแกะทั้งตัวนอกสถานที่ ทั้งตัวรวมค่าคนและค่าถ่านอยู่ที่ตัวละสองพันสองร้อย แต่คุณสั่งตั้งสี่สิบตัว ปริมาณมาก แถมยังเป็นงานที่หน่วยงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวมาถ่ายทำอย่างเป็นทางการ ผมคิดให้คุณในราคาทุน ตัวละหนึ่งพัน สี่สิบตัวรวมเป็นสี่หมื่น ไม่ได้หากำไรจากคุณเลยแม้แต่บาทเดียว”
“เท่าไหร่น่ะ?” สวีจือโจวอดขำไม่ได้
เจ้าของร้านถูกเขายิ้มจนรู้สึกเขินๆ ไปด้วย ถูมือถูไม้:“สี่หมื่น ก็ถือว่าได้ผูกมิตรไว้”
สวีจือโจวส่ายหน้า:“พี่ครับ พี่ก็จริงใจเกินไปแล้ว ราคานี้คงไม่ได้กำไรหรอกมั้ง”
เจ้าของร้านรีบบอก:“กำไรนี่ไม่มีแน่นอน แต่ขาดทุนก็ไม่มากหรอก ที่สำคัญคืองานนี้มันมีมูลค่าสูงมาก พอช่อง official ลงคลิปไป คนทั้งมณฑลหยุนหนานก็เห็นทีมย่างแกะของบ้านผม ต่อไปงานเลี้ยงของหน่วยงานวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว กิจกรรมในแหล่งท่องเที่ยว จะขาดออเดอร์ของผมไปได้ยังไง? นี่เท่ากับจ่ายเงินไม่กี่หมื่น ได้โฆษณาที่การันตีโดยหน่วยงานรัฐ ผมกำไรชัวร์ ไม่ขาดทุนแน่นอน”
สวีจือโจวฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ:“พี่ครับ หัวไวจริงๆ”
เจ้าของร้านหัวเราะแหะๆ:“ค้าขายน่ะ หัวไม่ไวจะอยู่ได้ยังไง งั้นคุณสวี ดูราคานี้โอเคไหม? โอเคก็ตกลงกันเลย”