สวีจือโจวเดินออกจากคณะกรรมการหมู่บ้านด้วยฝีเท้าเบาสบาย ใจโล่งไปกว่าครึ่ง
เรื่องของเขา ผู้ใหญ่บ้านรับปากทันทีโดยไม่รีรอแม้แต่น้อย เขายิ้ม ๆ ก้าวขึ้นจักรยาน แล้วปั่นตรงไปบ้านป้าอู๋
ถึงบ้านป้าอู๋ ป้าอู๋กำลังนั่งเด็ดถั่วฝักยาวอยู่ในสนาม พอได้ยินเสียงฝีเท้าก็เงยหน้ามอง
“โอย เสี่ยวสวี ทำไมมาช่วงนี้ล่ะจ๊ะ”
“ป้าอู๋ ขอยืมรถหน่อยสิ ผมจะไปไห่ซีหน่อย” สวีจือโจวพูดพลางเดินไปนั่งลงตรงข้ามป้าอู๋
ป้าอู๋ได้ยินก็วางถั่วฝักยาวในมือ ลุกขึ้นเดินเข้าบ้านไปหยิบกุญแจรถออกมาส่งให้เขา “ไห่ซีเหรอ ไปไกลขนาดนั้นทำไมล่ะ ซื้อของในตัวเมืองไม่ได้เหรอ”
สวีจือโจวรับกุญแจมา หันไปยิ้มให้ป้าอู๋ “มีธุระนิดหน่อย เย็นนี้กลับมาค่อยเล่าให้ฟังนะ”
ป้าอู๋ก็ไม่ถามต่อ แค่โบกมือ “เอาเถอะ งั้นขับช้า ๆ ล่ะ ทางไปไห่ซีคดเคี้ยวเยอะ อย่าเร่ง”
“วางใจได้” สวีจือโจวถือกุญแจเดินออกไป
เขาขับไปตามถนนรอบทะเลสาบฝั่งตะวันออกมุ่งหน้าเหนือ แสงแดดสาดต้องผืนน้ำทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ เปล่งประกายราวกับทองคำซ้อนกันเป็นชั้น ๆ กระจกลง ประจบความสดชื่นให้สมองปลอดโปร่ง
ขับไปประมาณสามสิบนาทีก็ถึงย่านไห่ตงที่ค่อนข้างคึกคัก เขาจอดรถหน้าร้านแกะย่างทั้งตัวร้านหนึ่งซึ่งหน้าร้านดูไม่เล็ก มองป้ายชื่อแล้ว ตรงกับที่เห็นในแอปเหม่ยถวนเป๊ะ
ร้านนี้เขากดค้นในแอปเหม่ยถวนอยู่เกือบครึ่งวันกว่าจะตัดสินใจได้ คะแนนสูง ชื่อเสียงดี คอมเมนต์ชมเป็นเอกฉันท์ว่าอร่อยถูกปาก จังหวะไฟแม่น บริการก็ทั่วถึง เหมาะกับคนที่ต้องสั่งครั้งใหญ่แบบเขาสุด ๆ