นิ้วของสวี่จือเหิงขยับเล็กน้อย
เขามองฟู่เซินเหนียนแวบหนึ่ง โดยไม่ได้พูดอะไร
รับแฟ้มเอกสารที่ฟู่เซินเหนียนยื่นให้ แล้วเปิดออก
ในช่องแพทย์ที่ระบุ ก็เห็นชื่อหนึ่งอย่างที่คิดไว้
เซิ่งเนี่ยนซี
เขาปิดแฟ้ม แล้วยิ้มบางๆ
รอยยิ้มนั้นจืดจางมาก
“ขอให้โชคดีนะ”
ฟู่เซินเหนียนมองเขา
“หมายความว่าไง”
สวี่จือเหิงส่ายหัว ไม่ได้อธิบาย
เขานึกถึงเมื่อกี้ที่โจวเยี่ยนเหวินถูกเซิ่งเนี่ยนซีพูดไม่กี่คำใส่จนหน้าซีดเผือดแล้วเผ่นหนีไป
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่า ‘อดีตแฟนผู้ไม่รู้กาลเทศะ’ ‘ไร้ขอบเขต’ ตรงหน้าคนนี้ ก็ไม่ได้ต่างอะไรกับโจวเยี่ยนเหวิน
ต่างก็ยื่นหน้าเข้ามาให้เองทั้งนั้น
“ไม่มีอะไร” สวี่จือเหิงคืนแฟ้มให้ฟู่เซินเหนียน “ไปเถอะ”
สวี่จือเหิงเดินกลับเข้าห้องทำงาน ปิดประตู แล้วมายืนริมหน้าต่าง
ชั้นล่าง เซิ่งเนี่ยนซีกำลังเดินไปห้องเวร เสื้อกาวน์ขาวปลิวตามแรงลม ท่วงท่าด้านหลังดูทะมัดทะแมงมาก
เขามองอยู่พักหนึ่ง ยากที่จะเชื่อมโยงคุณหมอเซิ่งผู้เฉียบขาดสติสมบูรณ์ กับหญิงสาวที่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อความรักในคำบอกเล่าของฟู่เซินเหนียน
เวลาทำอะไรกับเธอไปแล้วบ้างนะ
ห้องเวร
เซิ่งเนี่ยนซีชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้ตารางเวร
เธอพลิกดูสองรอบ ยืนยันว่าตัวเองดูไม่ผิด จากนั้นก็ถือตารางเวรไปหาผู้อำนวยการจ้าว
“ผู้อำนวยการจ้าวคะ ช่วงบ่ายให้หนูไปตรวจร่างกายให้นักบินของสายการบินแห่งชาติที่ศูนย์ตรวจสุขภาพของโรงพยาบาลเหรอคะ”
ผู้อำนวยการจ้าวกำลังพิมพ์แป้นพิมพ์จ้องหน้าจออยู่ ได้ยินก็เงยหน้า