เวลาสองทุ่มห้าสิบ เซิ่งเนี่ยนซีมานั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นแต่เช้า มือถือวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ หน้าจอยังสว่างอยู่
ข้างนอกหน้าต่างมืดสนิทแล้ว เธอเปิดไฟในห้องนั่งเล่นให้สว่างที่สุด
เวลาเกือบสามทุ่ม หน้าจอมือถือสว่างขึ้น
เธอรับสาย ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเสียงที่เธอรอคอยมาหนึ่งเดือนก็ดังขึ้น
"เนี่ยนซี"
ได้ยินเสียงนี้ น้ำตาของเซิ่งเนี่ยนซีก็ไหลออกมาโดยไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป
เธอได้ยินว่าเสียงของฟู่เซินเหนียนแหบเล็กน้อย
รู้สึกเจ็บปวดในใจจนแทบจะทนไม่ได้
เธอคาดเดาว่า เขาคงไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มานานมากแล้ว
เซิ่งเนี่ยนซีกุมมือถือไว้ ลำคอตีบตัน ผ่านไปหลายวินาทีกว่าจะปรับอารมณ์ได้ และพยายามไม่ให้ฟู่เซินเหนียนได้ยินความผิดปกติ:
"คุณสบายดีไหม?"
"ฉันสบายดี เธอไม่ต้องเป็นห่วง" ฟู่เซินเหนียนพูด "ภารกิจครั้งนี้มีความหมายมาก รอฉันกลับไปแล้วจะเล่าให้ฟังละเอียด ตอนนี้ฉันบอกได้เพียงว่า ชาตินี้ได้ออกภารกิจแบบนี้สักครั้ง ก็คุ้มค่าแล้ว"
เซิ่งเนี่ยนซีได้ยินความตื่นเต้นที่กดไว้ไม่อยู่ในน้ำเสียงของฟู่เซินเหนียน นั่นคืออาการที่เกิดขึ้นกับเขาเฉพาะตอนที่ได้ทำสิ่งที่เขารักจริงๆ เท่านั้น
เธอไม่ขัดจังหวะเขา ฟังอย่างเงียบๆ จนจบ แล้วถามอีกหนึ่งประโยคว่า
"เมื่อไหร่จะกลับมาได้?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง พอพูดอีกครั้งน้ำเสียงก็ต่ำลง:
"เนี่ยนซี ขอโทษนะ งานแต่งงานต้องเลื่อนออกไปก่อน"
เซิ่งเนี่ยนซีสงบนิ่งมาก:
"ได้"
ไม่มีอารมณ์ฉุนเฉียว ไม่มีคำตำหนิ
มีเพียงคำเดียวเท่านั้น
"เนี่ยนซี" ฟู่เซินเหนียนไม่รู้จะพูดอะไรดี