เป็นฟู่เซินเหนียน
ในหัวของเซิ่งเนี่ยนซีมีเพียงความคิดเดียว วิ่งหนี
เพราะไม่อยากให้ฟู่เซินเหนียนเห็นสภาพเมาค้างอิดโรยของตัวเองเลยจริง ๆ น่าอายเกินไป
เธอหมุนตัวกะทันหัน เท้าสะดุด หน้าผากกระแทกประตูบานเลื่อนกระจกตรงหน้าดัง ‘โครม’
ตาพร่ามืดมิด ร่างทั้งร่างล้มถอยหลังลงไป
เธอล้มลงกับพื้น หัวอื้ออึง
มีอะไรอุ่น ๆ ไหลลงมาตามขมับ เลียบแนวคิ้ว เธอยกมือขึ้นปาด ปลายนิ้วเห็นแต่สีแดง
ฟู่เซินเหนียนพุ่งเข้ามาทันที ฝีก้าวรีบร้อนและสับสน
เขาย่อตัวลง นิ้วมือแตะที่หัวไหล่ของเธอ น้ำเสียงตึงเครียดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“เซิ่งเนี่ยนซี!”
เซิ่งเนี่ยนซีก้มหน้า ใช้ฝ่ามือกดที่หน้าผาก เลือดซึมออกมาตามซอกนิ้ว
เธอไม่มองเขา พยายามทำเสียงให้ราบเรียบ
“ไม่เป็นไร ไม่ต้องสนใจฉัน ไปทำธุระของนายเถอะ”
“ผมจะไปทำอะไร?” ฟู่เซินเหนียนทั้งอยากหัวเราะทั้งจนใจ “คุณเลือดออกแล้วนะ ยังบอกไม่เป็นไรอีก? รีบไปโรงพยาบาลกับผมเถอะ!”
มือของเขายื่นเข้ามาแล้ว ตั้งใจจะจับใบหน้าของเธอเพื่อดูแผล
เซิ่งเนี่ยนซีเบี่ยงหน้าหลบอย่างดื้อรั้น ถอยหลังไปเล็กน้อย
“ฉันเป็นหมอนะ จะไปโรงพยาบาลทำไม ฉันบอกว่าไม่เป็นไรก็คือไม่เป็นไร!”
ในใจเธอทั้งหงุดหงิดแทบบ้า
ความตื่นตระหนกชั่วพริบตาเมื่อกี้ ทำให้เท้าสะดุดล้ม ทั้งที่คิดจะหนี แต่กลับเปิดเผยตัวเองต่อหน้าเขาจนได้ น่าขายหน้ายิ่งกว่าอะไรดี
ฟู่เซินเหนียนย่อตัวอยู่ตรงหน้าเธอ ขมวดคิ้ว ไม่ได้จับต้องเธอแบบรุนแรง แต่ก็ไม่ได้ยืนขึ้น