“ไม่ต้องไปส่งฉันแล้ว”
ตรงหน้าประตูหมู่บ้าน เซิ่งเนี่ยนซีหันกลับมามองฟู่เซินเหนียน
“ฟู่เซินเหนียน ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดีมากเลย นายอย่ามาตามฉันอีก และอย่าพูดอะไรกับฉันอีกสักคำ ไม่อย่างนั้นฉันไม่รับประกันนะว่าจะเผลอพูดอะไรไม่ดีใส่หน้านาย”
ฟู่เซินเหนียนหยุดเดิน
“ฉันมันก็แค่เดินมาทางเดียวกันกับเธอ” เขาตอบ “ไม่ได้ตั้งใจตามเธอมา”
“ฉันกับนายไม่ได้ไปทางเดียวกัน” เซิ่งเนี่ยนซีมองเขา “ฉันไม่ได้จะกลับบ้านที่หย่างรื่อหัวถิง”
“ก็ได้” ฟู่เซินเหนียนยื่นมือออกมาเล็กน้อย ไม่ได้เดินตามอีก
เซิ่งเนี่ยนซีหันหลังกำลังจะเดินไป แต่เพิ่งก้าวไปได้ก้าวเดียว ก็ได้ยินเสียงคนเรียกเธออยู่ข้างๆ
“เซิ่งเนี่ยนซี? ใช่เธอจริงๆ ด้วยเหรอ?”
เธอหันไปเห็นผู้หญิงสองคนยืนอยู่ริมถนน มือถือถุงช้อปปิ้ง โบกมือพร้อมรอยยิ้มมาที่เธอ
เธอมองอยู่นานหลายวินาที ก่อนจะนึกออกว่าเป็นรูมเมทสมัยมหาวิทยาลัย
หลังจากเรียนจบก็ไม่เคยเจอหน้ากันอีกเลย มีแค่ความสัมพันธ์แบบกดไลค์ในโมเมนต์บ้างเป็นครั้งคราว
“พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เซิ่งเนี่ยนซีรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย
“พวกเราทำงานที่โรงพยาบาลชุมชนแถวนี้ เซิ่งเนี่ยนซี ตอนเรียนเธอเก่งที่สุดในห้องเลยนะ ได้ยินว่าไปอบรมต่อที่ต่างประเทศด้วย ตอนนี้ทำงานอยู่ที่ไหนล่ะ? ต้องเป็นโรงพยาบาลระดับสามเออย่างแน่นอนเลยใช่ไหม?”
“ฉัน...” เซิ่งเนี่ยนซีไม่รู้จะตอบยังไงชั่วขณะหนึ่ง
“สวัสดีครับ” ฟู่เซินเหนียนเดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างเซิ่งเนี่ยนซีอย่างเป็นธรรมชาติ