ในห้องส่วนตัวเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เสียงปรบมือจะดังขึ้น
เซิ่งเนี่ยนเฉิงตะโกนมาจากด้านหลัง:
"พี่เขย ผมขอเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวได้ไหม"
ฟู่เซินเหนียนมองเขาผ่านฝูงชน:
"เหล้าแกดื่มไหวไหม?"
เซิ่งเนี่ยนเฉิงผายอก:
"เริ่มฝึกตั้งแต่วันนี้"
โจวจือที่อยู่ข้างๆ ผลักเขาทีหนึ่ง
เซิ่งเนี่ยนเฉิงหันไปมองเธอ ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว:
"เธอเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้พี่สาวฉัน"
เซิ่งเนี่ยนซีและฟู่เซินเหนียนยืนจับมือแน่นอยู่ข้างเปลเด็ก สายตาของทั้งคู่ไม่พลันมองไปที่ฟู่อี้อันพร้อมกัน
สามเดือนต่อมา เกาะชีหว่าน
ซุ้มดอกไม้ตั้งอยู่บนชายหาด
ฟู่อี้อันถูกหมิงเหออกอดมานั่งแถวหน้า ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเล็กกับสูทตัวเล็ก ติดโบว์เล็กๆ ด้วย
หลินเจี๋ยอุ้มหนิงหนิงนั่งอยู่ข้างๆ หนิงหนิงไม่ยอมอยู่นิ่ง พอเห็นฟู่อี้อันก็ตื่นเต้นทันที ยื่นมือเล็กๆ ออกไป อยากจะดึงโบว์เล็กๆ ของฟู่อี้อัน
เซิ่งเนี่ยนซีกับโจวจือเป็นเพื่อนเจ้าสาวและเพื่อนเจ้าบ่าว
ฟู่เซินเหนียนยืนอยู่ใต้ซุ้มดอกไม้ รอเซิ่งเนี่ยนซีเดินเข้ามา
เสียงเพลงดังขึ้น เซิ่งเนี่ยนซีใส่ชุดเจ้าสาวผ้าซาตินตัดเย็บพิเศษ เดินอย่างช้าๆ มาหยุดตรงหน้าเขา
ฟู่เซินเหนียนองเธอด้วยแววตาอ่อนโยนลึกซึ้ง เอ่ยคำปฏิญาณในพิธีแต่งงานที่คลาสสิกที่สุด:
"เซิ่งเนี่ยนซี จากนี้ไป ไม่ว่าจะสุขหรือทุกข์ ร่ำรวยหรือยากจน เจ็บป่วยหรือมีสุขภาพดี ฉันจะรักเธอและทะนุถนอมเธอตลอดไป จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"
เสียงเปียโนดังขึ้นถึงขีดสุด
สายลมทะเลพัดโชย พัดกลีบดอกไม้บนซุ้มร่วงหล่น ท้องฟ้าเต็มไปด้วยสีขาวละเอียดปลิวมาตกลงบนร่างของทั้งสองคน
เซิ่งเนี่ยนซีและฟู่เซินเหนียนโอบกอดจุมพิตกัน
—
ยี่สิบปีให้หลัง วันนี้
โรงแรมเฉินเยว่เพิ่งผ่านการปรับปรุงใหม่ ชั้นสองทั้งชั้นที่เป็นห้องวีไอพีตกแต่งอย่างสว่างไสวและหรูหราสง่างาม
วันนี้เป็นงานเลี้ยงฉลองครบรอบวันแต่งงานยี่สิบปีของเซิ่งเนี่ยนซีและฟู่เซินเหนียน
สวี่หวยหนิงใส่เสื้อถักสีครีม ผมมัดหลวมๆ ไว้ด้านหลัง กำลังปรับมุมของแจกันดอกไม้
เธอเป็นนักเรียนดีเด่นคณะออกแบบของมหาวิทยาลัยศิลปะที่ดีที่สุดในจิงเป่ย กำลังเรียนปีสอง
ทุกอย่างในคืนนี้เป็นฝีมือการออกแบบของเธอ