ตอนที่ 7 นิยาย เปิดเรียนปีหนึ่ง อุ้มสาวสวยประจำมหาวิทยาลัยใส่ถุงน่องดำ

มู่ฉางเกอเดินออกมาจากห้องนอนอันกว้างขวางอย่างช้า ๆ และเอื่อยเฉื่อย

เธอเปลี่ยนเป็นเสื้อโค้ทสีขาวนวล

ภายในเสื้อโค้ทเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าไหมคุณภาพดีเยี่ยม

เท้ายังสวมรองเท้าบูทหนังแกะสั้นที่เธออ่านชื่อแบรนด์ไม่ค่อยออก

ชุดนี้สวมใส่บนตัวเธอ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์แบบผู้หญิงฉลาดและสง่างาม

ซูมู่นอนเอนกายอยู่บนโซฟาหนังแท้ตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น มองดูเธออยู่ครู่หนึ่ง

ในใจเขาครุ่นคิด

ระบบให้คะแนนความงาม 98 คะแนน รูปร่าง 96 คะแนน สมเหตุสมผลจริง ๆ

ผู้หญิงคนนี้เมื่อหลุดพ้นจากคำสาปของเสื้อผ้าราคาถูกเก่า ๆ

พลังต่อสู้พุ่งจากเหล็กเกรดต่ำขึ้นไปเป็นแชมป์ระดับสูงสุดทันที

ถ้าเอาไปไลฟ์สด

ต้องเป็นระดับที่ทำให้พวกพี่ ๆ หลายคนทุ่มเงินส่งของขวัญให้อย่างบ้าคลั่งแน่นอน

"อืม อย่างน้อยก็ดูไม่เหมือนคนออกมาหาเรื่องนอกใจแล้ว"

คำพูดที่หลุดจากปากซูมู่ กลับทำให้ความคิดที่จะขอบคุณของมู่ฉางเกอต้องหยุดชะงักลงทันที

มู่ฉางเกอยืนอย่างเขินอายอยู่ในห้องนั่งเล่น ไม่รู้จะทำอย่างไร

เธอแอบมองเวลาจากแอปพลิเคชันเพื่อนเล่นในโทรศัพท์

คำสั่งซื้อสี่ชั่วโมงนี้ ผ่านไปแล้วเกินสามชั่วโมง

หนึ่งชั่วโมงติดอยู่บนทางด่วนช่วงฝนตกหนัก

อีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง เธอใช้ไปกับการอาบน้ำและเป่าผมในห้องน้ำ

อีกเกือบหนึ่งชั่วโมง ใช้ไปกับการคิดว่าชุดที่ซับซ้อนนี้ต้องใส่ยังไง

บริการเล่นเกมเป็นเพื่อนสี่ชั่วโมงของตัวเอง แท้จริงไม่ได้ทำงานอะไรเลย

การบริการเพื่อนเล่นระดับสูงนี้ แท้จริงเธอยังไม่ได้คุยกับลูกค้าสักคำ

เธอเอาแต่สนใจอาบน้ำอุ่นและเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่

ไม่เพียงใช้แชมพูและสบู่เหลวนำเข้าที่ราคาไม่รู้เท่าไหร่ต่อขวดของคนอื่น ยังเปลี่ยนเป็นชุดหรูหราที่มีราคาแพงหูฉี่

ความรู้สึกเป็นหนี้ท่วมท้นพรั่งพรูขึ้นมา ยิ่งคิดบัญชีนี้ยิ่งรู้สึกผิด

มู่ฉางเกอรู้สึกว่าตัวเองเหมือนนักต้มตุ๋นที่มาหาผลประโยชน์

ไม่ดี เงินนี้ร้อนแรงเกินกว่าจะถือไว้

เธอรวบรวมความกล้าที่สุดในชีวิต มองไปที่รอยต่อใต้โต๊ะกาแฟแล้วพูดว่า

"พรุ่งนี้เช้า ฉันพาคุณไปเที่ยวเซี่ยงไฮ้ได้นะ"

"ถือว่าเป็นการชดเชยเวลาเพื่อนเล่นที่ทำไม่เสร็จคืนนี้ ฟรี ๆ ไม่คิดเงินเพิ่ม"

น้ำเสียงของเธอแข็งทื่อมาก

สองมือกำชายเสื้อโค้ทแน่นด้วยความตื่นเต้น