จงหลิงพาดตัวเกือบครึ่งหนึ่งลงบนราวเหล็กเตียงของมู่ฉางเกอ
สีหน้าของเธอเคร่งขรึมลงอย่างสิ้นเชิง ไม่เหลือท่าทีเล่นหัวเหมือนปกติ
แววตาของนักศึกษาหญิงจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
「ฉางเกอ ฉันไม่ได้อยากซักไซ้เรื่องส่วนตัวของเธอเอามาล้อเล่นหรอกนะ」
จงหลิงจงใจกดเสียงให้เบาลง นิ้วมือจิกตะเข็บขอบผ้าปูที่นอนแน่น
「โลกสีสันของเซี่ยงไฮ้มันวุ่นวายซับซ้อนเกินไป ฉันแค่กลัวว่าเธอจะหน้ามืดตามัวแล้วโดนหลอก」
「พวกคุณชายมีเงินข้างนอกนั่นน่ะ ไม่มีใครดีสักเท่าไรหรอก」
ระหว่างพูด เธอก็เหลือบมองฟางจิ่นเซ่อที่อยู่ด้านหลัง
「ถ้าเธอเจอเรื่องด่วนแล้วขัดสนเงินจริง ๆ พวกเราสี่คนในห้องก็มานั่งหาทางช่วยกันรวบรวมเงินได้นะ」
เธอขยับเข้าไปใกล้ผ้าห่มอีกนิด
「ปกติเธอยังเสียดายไม่กล้าซื้อแชมพูดี ๆ สักขวด อย่าฝืนทำเรื่องเหลวไหลแบบนั้นคนเดียวเลยนะ」
ฟางจิ่นเซ่อที่ยืนอยู่ด้านหลังก็พยักหน้าแรง ๆ ตามไปด้วย
มู่ฉางเกอซุกตัวมิดชิดอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่มนิ่ม
เสียงอู้อี้ของเธอดังลอดออกมาจากผ้านวมหนา เจือความอับอายจนกลายเป็นโมโหและน้อยใจอยู่หลายส่วน
「จงหลิง ถ้าวันนี้เธอยังกล้าพูดต่ออีกคำเดียว พรุ่งนี้ฉันจะไปขอพี่ม่านเปลี่ยนห้องพัก」
ทันทีที่สิ้นเสียง บรรยากาศทั้งห้องก็เงียบกริบ
จงหลิงรู้กาลเทศะ รีบหุบปากทันที พลางทำท่ารูดซิปปิดปากตัวเอง
เธอรู้จักนิสัยของมู่ฉางเกอดีเกินไป
ปกติผู้หญิงคนนี้ดูอ่อนโยน แต่ลึก ๆ แล้วเป็นคนถือดีและไม่ยอมแพ้ใครสุด ๆ
ถ้ายังซักไซ้ต่อ มู่ฉางเกออาจหอบเครื่องนอนเดินออกจากห้องไปจริง ๆ ก็ได้
เธอค่อย ๆ หดตัวกลับ แล้วหันไปสบตาฟางจิ่นเซ่อที่อยู่ด้านหลังอย่างมีนัย
สายตาของหญิงสาวทั้งสองปะทะกันกลางอากาศ ราวกับมีประกายไฟลุกพรึ่บ
ประตูไม้เก่าของห้องพักบิดเบี้ยวเพราะความชื้นสะสมมานาน บานพับตรงกลางพังจนเหลือช่องกว้างประมาณสองนิ้วค้างอยู่ตลอด
เมื่อครู่โจวจื่อฉิงอยู่ที่ห้องน้ำรวมตรงสุดทางเดิน ซักเสื้อผ้าเสร็จไม่กี่ชิ้นแล้วกำลังจะกลับห้องตัวเอง
พอดีเดินผ่านแล้วเสียงพูดคุยที่ดังพอสมควรจากข้างในก็ลอยเข้าหูเธอทั้งหมด
เธอได้ยินชัดเจนว่าผู้หญิงข้างในพูดถึงเสื้อผ้าราคาเป็นหมื่น
จากนั้นวินาทีถัดมาก็ได้ยินเรื่องที่ไม่กลับห้องทั้งคืน